alien-gedachten van een lichtjaar geleden

Ik ben een alien. Ik zie eruit als een mens maar ik behoor maar half tot
deze wereld. Ik vertel mijn vrienden, dat als zij er niet zouden zijn, ik
mezelf van het leven zou beroven. Omdat ik de dips niet meer aankan.
Ik leef in toppen en dalen en die verschillen zo sterk in hoogte dat ik het
Gevoel heb dat niemand begrijpt hoe moeilijk is te zijn wie ik ben.
Als mensen in mijn hoofd zouden kijken, wat zouden ze dan zien?
Een mix van verschillende personen?
Mijn zwartgalligheid is zo zwaar dat elke minuut wordt beheerst door
Droeve gedachten over mijn zelfbeeld.
Waar is mijn briljante ik gebleven?
Ik ben een schim van mezelf

Reacties

Luc zei…
Maak je niet teveel verwijten, iedereen maakt dat mee. Dips zijn laagtes en toppen zijn hoogtes, de verschillen tussen die twee horen altijd groot te zijn.
Herbekijk je zelfbeeld en ontdek het briljante ik in duizendvoud.
9:25 p.m. GMT+1
laura palmer the 8th zei…
Mijn briljante ik in duizendvoud, klinkt heel mooi maar word ik dan niet ontzettend arrogant? In ieder geval bedankt voor de peptalk Luc.
9:07 p.m. GMT
laura palmer the 8th zei…
Het is niet belangerijk wat "mensen" over je denken of van je vinden.Het is belangrijk je eigen ik te zijn,je eigen thuis te hebben. Die Dips zijn ff vervelend maar daar kom je ongetwijfeld over en daarna kan het alleen maar beter.Kijk ff naar boven sluit je ogen en vergeet al je zorgen. Geniet van elk moment in het leven het is zo al te kort. groetjes asjbrain
3:05 p.m. GMT
Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Haarperikelen

Om verder te gaan: Na de thee en de cake ging ze eraan beginnen. Vanuit de keuken steeg een shitgeur op. Ze verdween om terug te komen met een gele puddingachtig papje. Nog nooit heb ik zo'n een kleur gezien. Jammer dat er geen spiegel was. In een mum van tijd had ze me mijn haren ingestreken met de smurrie, een deel ervan toch.  "Highlights" noemen ze dat. De man die uit de keuken kwam, bleek niet haar man te zijn. Hij grijnsde vriendelijk en sprak gebrekkig de woorden 'goeiedag' uit. Eén of ander familielid nog maar net uit Marokko naar hier gekomen. Hij was een paar maanden aan het werk in een fabriek in Hoboken. Haar vriend was er niet.  Ze begon me uit te vragen over mijn werk. Ik vertelde haar iets te openhartig over mijn schulden. Ze had de oplossing voor me. Ik moest maar in een bar gaan werken. Dat had ze ook gedaan, drie klanten per avond. 500 euro per klant. iets mee drinken, in de sauna gaan en als het niet ging, moest ik maar een lijntje c nemen.  Je...
Meer lezen

Citaten uit het rouwregister van Hugo Claus

Afgelopen week in het stadhuis te Antwerpen, schreef ik twee bladzijden aan Hugo Claus, die heb ik niet overgenomen voor hier. Ik nam enkele dingen over die ik graag aan mijn lezers wil meedelen: Politicus Herman De Croo schrijft dat hij elke dag twee kleine schilderijen bekijkt van Hugo en bedankt hem voor de rillingen die Claus hem gaf Actrice Els Dottermans hoort het liedje "Hey mister Wonderfull" wanneer ze aan hem denkt Nederlandse schrijver Joost Zwagerman : "Hugo is en blijft een hele grote" Annie Arnould beschrijft hem als een man die de duistere ruimten verlicht Straatmuzikant Nic Van Bruggen schrijft: als ik een terrasje pleegde, wuifde je wel eens naar mij van "kijk, een vrije mens" Dank voor uw inzet voor de bevrijding, dankzij u kunnen we er deels van genieten. Kris Velter , vrijzinnig filosoof (en vriend van me): "Door u ben ik beginnen lezen, door u heb ik me afgezet, respect. Stadsgids Carine Haaren : schreef iets heel emotioneels omd...
Meer lezen

Confrontaties met het verleden deel 1

2010 Er was een lange stilte op deze blog.  Enerzijds omdat de zoektocht naar meer journalistiek werk mij beperkte, anderzijds omdat het schrijven mij moeilijk lag. Soms moet je dingen eerst verwerken in je hoofd, alvorens ze los te laten op een blog. Komt daarbij het feit dat ik selecteer welke onderwerpen ik al dan niet wil tonen voor een internetpubliek. Het schrijven lag me moeilijk omdat ik meer in het echte leven stond. Zoveel emoties overvielen mij en dingen plaatsen is niet altijd even evident. Mijn moeder is mijn grootste schat die ik al acht jaar in het geheim zie. Zie je, mijn vader heeft me weer eens verstoten. Op de begrafenis van mijn teergeliefde nonkel Louis (2000) had ik een speech voorbereid. Zie je, mijn nonkel Louis was eigenlijk mijn eerste favoriete vader. Hij besteedde aandacht aan mij, terwijl ik in de ogen van mijn vader alleen maar een lastig obstakel werd. Dat was niet altijd zo, mijn moeder vertelde me onlangs dat mijn vader alleen maar van kleine ki...
Meer lezen