Citaten uit het rouwregister van Hugo Claus

Afgelopen week in het stadhuis te Antwerpen, schreef ik twee bladzijden aan Hugo Claus, die heb ik niet overgenomen voor hier.

Ik nam enkele dingen over die ik graag aan mijn lezers wil meedelen:

Politicus Herman De Croo schrijft dat hij elke dag twee kleine schilderijen bekijkt van Hugo en bedankt hem voor de rillingen die Claus hem gaf

Actrice Els Dottermans hoort het liedje "Hey mister Wonderfull" wanneer ze aan hem denkt

Nederlandse schrijver Joost Zwagerman: "Hugo is en blijft een hele grote"


Annie Arnould beschrijft hem als een man die de duistere ruimten verlicht

Straatmuzikant Nic Van Bruggen schrijft: als ik een terrasje pleegde, wuifde je wel eens naar mij van "kijk, een vrije mens" Dank voor uw inzet voor de bevrijding, dankzij u kunnen we er deels van genieten.

Kris Velter, vrijzinnig filosoof (en vriend van me): "Door u ben ik beginnen lezen, door u heb ik me afgezet, respect.

Stadsgids Carine Haaren:
schreef iets heel emotioneels omdat haar moeder in het zelfde ziekenhuis is overleden aan de dezelfde ziekte:

"Het ga je goed aan de andere kant"

De buurman van Claus beschreef hem als "een lieve gebuur"

Afscheid van Hugo Claus in de Bourlaschouwburg

Al moet ik bekennen dat ik nog niet veel van Hugo Claus heb gelezen, toch vond ik het raadzaam en respectvol om afscheid te nemen van één van onze belangrijkste Belgische schrijvers, die een onuitwisbare stempel drukte op de literatuur. Raadzaam omdat ik zelf een aankomend journaliste, schrijfster, columniste en dichteres ben. Dus trok ik met een kameraad rond 10.30 u naar de imposante Bourlaschouwburg waar al een paar busjes stonden van de VRT, de NOS en iets met Swedish Channel, al veronderstel ik dat dat niets met de Zweedse TV te maken had. Ik belandde per ongeluk tussen de vrienden van Claus. Een oude heer met lange grijze haren, die ik niet direct kon duiden, drukte me de hand en bracht hees "innige deelneming" uit. Is het daarom dat een fotograaf een foto van me nam, of was het mijn mysterieuze look met zonnebril en zwarte bontmuts die zijn aandacht trok? Jammer genoeg heb ik de foto nog nergens zien verschijnen. Ik had hem beter mijn e-mailadres gegeven.

Al gauw bemerkte ik dat er aan de linkerkant van de Bourla een hele rij stond aan te schuiven, dus mijn kameraad en ik vervoegden ons in die rij. We waren ruimschoots op tijd, er stond ongeveer 100 man voor ons. Ik speurde rond naar bekende gezichten en bemerkte Hilde Van Mieghem die in een elegant zwart jurkje de kou trotseerde en rondholde, mobiel bellend naar een persoon die ze nog niet had gevonden. "Ik sta aan de voorkant, ah, je bent ook aan de voorkant." Een dame met een zwarte bontmuts en lange jas kwam op haar af en samen gingen ze binnen, wie was die dame? Iets verder bespeurde ik Gert Segers van het literaire tijdschrift "Revolver". Ah en daar kwam Vitalski, onze nachtburgemeester en columnist voor de GvA aan. Jean-Charles Verwaest, voormalig chef van Het Nieuwsblad zag Vitalski en liep op hem toe om met zijn notaboekje vanalles te noteren. Jean-Charles, een zeer aangenaam man waar ik een paar artikels voor schreef, heeft zich volledig toegelegd op zijn schrijverscarrière. Hij heeft het boek "De diamantroof" op zijn naam staan, een boek dat overigens wordt verfilmd. Daar kwam ook ex-burgemeester Bob Cools aan, die in 1993 Hugo Claus trouwde met Vera De Wit, zijn laatste echtgenote. Robbe De Hert, Vlaamse regisseur zie ik ergens rondwaren. Om 11 u mogen we binnen. Ik kijk even om en Vitalski en ik wisselen begrijpende gekwelde blikken uit, tot er tranen in onze ogen opwellen en we ons gevoel alleen verwerken. In de hal van de Bourla siert het portret van een schalkse Claus het middenpad, op de trappen witte bloemen: rozen, anjers, etc. VRT neemt Vitalski even apart voor een interview. De menigte schuifelt langzaam naar binnen. Alles is tot in de puntjes georganiseerd, we worden netjes naar onze plaatsen gedirigeerd. Mijn kameraad en ik zitten op het zijbalkon op de tweede etage en hebben een goed zicht op het podium en het zich langzaam vullende benedengedeelte. Ergens helemaal vanachter ontwaar ik Peter De Ridder, achterkleinzoon van Willem Elsschot, naast hem Jules Deelder, die in het begin heel even met zijn hoofd schudt om dan de rest van de voorstelling stoïcijns stil te blijven, zich in alle anonimiteit verschuilend achter zijn zwarte elfenbril. Een rij ervoor meen ik Ida De Ridder te ontwaren, helemaal op haar eentje, Ida is de kleindochter van Willem Elsschot, wiens werk een zeer grote cultuurhistorische waarde bezit.

10 stoelen staan links naast het podium. Een kist bezaaid met rode rozen in het midden met daarachter eveneens het portret van Herman Selleslaghs, dat overigens ook op het boekje prijkt, dat we krijgen aan de ingang. In dat boekje staat het gedicht "de sporen" Vanachter de namen van de personen die de tien stoelen gaan bezetten en de muziek, die in overleg met Hugo is afgesproken. Maar het is nog geen tijd, om 12 u begint het afscheid en intussen speelt er een jazzy muziekje. Pianomuziek van Walt Disney Dolores Punk?

Ergens in het midden zie ik A.F.Th Van der Heyden, de doodgeverfde winnaar van de Gouden Uil, die vanavond in het Justitiepaleis wordt uitgereikt. Men zegt dat zijn nominatie wordt overschaduwd door het overlijden van Hugo Claus, die op 19 maart ervoor koos uit het leven te stappen, op de dag dat men in de Bourla "De geruchten" bracht, een roman van Claus in een theaterbewerking. Helemaal vanvoor ontdek ik Freek De Jonge naast Adriaan Van Dis. Gouverneur Camille Paulus mocht eveneens niet ontbreken op het appèl. Marc Reynebau, journalist bij DS zit naast acteur Peter Van Den Begin. En daar Guy Mortier met zijn echtgenote. Ramsey Nasr, één van onze ex-stadsdichters en voormalig stadsdichter en schrijver Bart Moeyaert die de fakkel doorgaf aan Joke Van Leeuwen.

Wat admiraal Freebee daar ergens doet, die link is ver te zoeken, maar niettemin respect voor den Admiraal. Tom Liekens, beloftevolle schilder en aangenaam man om mee te praten, dat kan ik wel vatten, Claus en hij hebben nog samen geschilderd. "Puur voor het amusement" zegt Tom. Ik vraag hem hoe het met de schilderkunst is gesteld en blijkbaar is er een tentoonstelling op til in Amsterdam. Ik heb het nog even over zijn fantastische schilderijen met zebra's en allerhande dieren. Hij bekent me dat het MUHKA een kunstwerk van hem heeft aangekocht uit die collectie. Super Tom, doe zo voort. ge verdient het!

En nu wacht ik even op een mail van Piet Piryns, die de hele voorstelling aan mekaar praatte en luister ik naar radio één, Peeters en Pichal want het gaat over Claus!

een column die ik eens schreef in mei 2007

en vandaag aangepast:

Girl on the rebound




Ik heb me nog eens op een datingsite gezet. Niet om iemand te vinden, slechts om mijn gekwetste ego op te vijzelen van op een veilige afstand. Je kan moeilijk door het scherm kruipen. Je neemt een valse naam aan in dit geval Jane, van Jane Austen, één van mijn favoriete schrijfsters. Het duurt maanden vooraleer ik eventueel met iemand afspreek. De eerste stap is mailen, dan eventueel chatten maar daar hoeft niet noodzakelijk een ontmoeting uit voort te vloeien. Noem het een spel. Maar men heeft met mij ook een wreed spel gespeeld dus ik doe nu hetzelfde met andere mannen, op een zodanig onschuldige manier dat niemand het door heeft en dat ik het afbol voor ik echt iemand ga pijn doen. Noem het een ongezond wantrouwen ten opzichte van mannen, dus ik verkies
de kat min of meer uit de boom te kijken. Maar toch op een dag komt het er van, een date in real life en dat ging als volgt:


Mijn eerste slachtoffer is een architect uit Knokke. We hebben al meerdere keren gemaild. Het wordt tijd om de woorden een klank te geven. We besluiten om met elkaar bellen. Als zijn stem mij niet bevalt, spreek ik niet af. Ik kan echt afknappen op stemmen. Maar de stem van de architect klinkt vriendelijk en warm. Niet écht verleidelijk, maar ijskoningin die ik geworden ben door mijn chocoladen ventje (mijn ex-blanke businessman) wil niet meer smelten. B had een ongelooflijk sexy stem waarmee hij de ganse vrouwelijke bevolking het bed mee kan inpraten. En dat in combinatie met zijn engelachtige uiterlijk (waar helaas een duivel onder schuilt, dat heb je nu eenmaal met mensen die echt mooi lijken, die kunnen het zich permitteren om lelijk te doen tegen iedereen. En als ze het dan écht ook doen en niemand heeft het door, dan is er iets verschrikkelijks aan de hand. Dat wil namelijk zeggen dat mensen zich laten bedriegen door uiterlijk schoonheid die ook innerlijk goed lijkt. In het begin althans…Genoeg gezeurd over de ex, op naar de date.


De architect zakt af naar het Antwerpse en wil een leuke dag met me doorbrengen. Hij heeft me een etentje beloofd en ik mag kiezen waar. Mijn voorkeur gaat uit naar “Le Dôme”, het duurste restaurant van Antwerpen. Daar ging mijn prins op het zwarte paard soms eten met zijn moeder. Met mij is hij maar twee keer gaan eten in twintig maanden, dus de mannen op RDV die mij uitnodigen én voorstellen te betalen, hebben een streepje voor. Met het leven dat ik momenteel leid, is daar geen geld voor, dus een etentje in een restaurant waar ik nog nooit ben geweest, is altijd aangenaam. Ja, ik geef het toe, ik wil niets liever dan een culinaire snob worden. Dat komt ervan, als je in een gezin als het mijne bent opgegroeid. Wij gingen nooit op restaurant! Een mens moet iets doen in zijn leven om de dingen te compenseren.


Hopelijk ziet de architect er niet uit als een miniversie van het monster van Loch Ness want wie zegt dat het uiterlijk totaal geen rol speelt is ofwel blind ofwel oerlelijk of een leugenaar. De bouwmeester ziet eruit als een homo, maar wel zo een gezellige gay, beetje gezet maar met appelwangetjes. Niet mijn ding dus, maar je kan nog met hem gewoon over straat lopen zonder plaatsvervangende schaamte. Mijn goede hart kiest uiteindelijk voor het iets minder dure restaurant “Neuze Neuze”, een verfijnd etablissement gevestigd in vijf prachtig oude middeleeuwse huisjes waar je zowel een “all in menu” als “à la carte” kunt genieten van culinaire lekkernijen. De architect verwacht erg veel van onze ontmoeting want hij is op zoek naar de ware. Dat zou ik wel eens kunnen zijn, dus volgens hem moeten we dat zo snel mogelijk uitzoeken volgens deze methode: in een paar uur vertelt hij me heel zijn leven. Dan begint hij mij op te hemelen, dat ik een mooie vrouw ben, dat ik intelligent ben. Misschien kan hij me wel helpen om een hype te creëren rond mijn schrijverschap. Kortom, hij belooft me gouden bergen. Als begin veertiger heeft hij besloten dat hij de volgende fase van zijn leven als bon vivant wil slijten. En ik heb de kans om daar mee van te genieten, van dat zalige luxeleventje. Misschien kunnen we samen de wereld ontdekken. Allez, ik mag vanàlles organiseren en meneer zal wel mee op de trein springen. Uiteraard moet ik me over geld geen zorgen maken. Deze man heeft zijn sporen zakelijk gezien, goed verdiend en wie weet kan er, moest ik met hem wel iets beginnen, een appartementje van af, waarschijnlijk ontworpen door hem. Ik repliceer dat ik gerust zijn gids wil zijn, maar dat ik niet echt naar een relatie op zoek ben en eerst vanuit een vriendschap wil opereren. Na een gezellige avond (maar niet meer dan dat) besluit ik dat hij betrouwbaar genoeg is om me af te zetten in zijn 4 X 4. Hij pronkt trots met het feit dat hij nog een paar van die vehikels heeft, die echt de moeite waard zijn om in te zitten. Volgens mij was hij er net mee naar de carwash geweest. Ja,ja deze man laat niets meer aan het toeval over. De zoektocht naar de ware kan je maar beter in een nette auto aanvatten. Hij vraagt of ik dan een afspraak wil regelen met een schoonheidsinstituut, want ik heb hem neusweg ingeleid in de wereld van “Crystal Clear”, een behandeling die je tien jaar jonger maakt (Madonna doet het ook) Crystal Clear peelt de huid door middel van kristallen en maakt die terug veerkrachtiger. ‘Dat gaan we dan toch samen doen, want ik wil er ook wel tien jaar jonger uitzien. Ik bedenk dat het pas echt gezellig zou zijn als hij gay was, dan hoefde ik me van het seksuele al niets aan te trekken, want de man is niet lelijk, maar om mij in vuur en vlam te zetten, is er toch iets meer nodig. Zeker na de seks met mijn prins, die grensoverschrijdend lekker was. ‘Meen je dat echt?’ ‘Ja hoor, ga jij maar reserveren. Ik ben ontzettend blij want als arme schrijfster heb ik niet veel geld.Als hij me afzet, probeert hij me te kussen op de mond. Ik trek weg. ‘Sorry, dit gaat te snel voor me.’’Ok, ik begrijp het.’ Daarna hebben we nog één keer gebeld. Ik was naar de Oudaan, aan de Bijenkorf, getrokken, alwaar ik ging informeren voor een behandeling. “Eén behandeling? U hebt er zeker wel tien nodig” riep de schoonheidsspecialiste uit, toen ze de constitutie van mijn huid onder de loep nam. (kostprijs: 800 euro). De architect zweeg aan de telefoon. Hij versmolt met zijn creaties en versteende waarschijnlijk. Sindsdien heb ik niets meer van hem gehoord. Die kristallen zal ik op een ander moeten gaan zoeken.

De dood van Hugo Claus

Hugo Claus is voor mij altijd een bijzonder man geweest. Niet dat ik veel van hem heb gelezen, om precies te zijn, slechts één boek, maar dan ook wel een bijzonder mooi: "Het jaar van de Kreeft" Deze roman handelde over zijn relatie met Kitty Courbois. Sylvia Kristel is een andere liefde van hem die blijkbaar ooit eens in een interview scandeerde op de vraag wat ze graag wou:

"Ik wil een relatie met Hugo Claus" Wat ze ook kreeg, kort daarna. Onderschat dus nooit de macht van de media en een erotische actrice die hoogtij vierde met films als Emmanuele.

Claus heb ik een paar keer ontmoet, hij is een kleine man. Maar kleine mannen zijn vaak machtig! Zijn kapsel en uitstraling deden me onwillekeurig denken aan Napoleon, ongetwijfeld één van zijn helden. De eerste keer, vijf jaar geleden op het Mechelseplein, wandelden we elkaar voorbij. Ik keek hem in de ogen en knikte bedeesd, dat was ook het enige dat ik durfde. Hij knikte vriendelijk terug. En dan was er een half jaar geleden die expo in het Fotomuseum van die Belgische fotograaf, zijn naam ontglipt me even. Was het Dekeyser of Selleslaghs? Iemand die nog nooit een overzichtsexpo had gekregen maar een zeer waardevol archief aan foto's bezat? Die fotograaf had zo'n mooie foto's gemaakt van Claus, die een knappe flamboyante man was (en tot op het eind van zijn leven is hij dat gebleven) Claus had vele vrouwen en werd vorig jaar nog opgedraafd in een artikel over artistiekelingen. Artiesten zouden meerdere relaties hebben omdat hun creativiteit erotiserend werkte. Claus was geen casanova zoals sommigen beweren maar een seriële monogamist. Wat natuurlijk voor zijn tijd, al vrij ophefmakend was. Hij respecteerde al zijn ex-vrouwen en zij hem. Sylvia Kristel is van hem blijven houden. Zo had hij nog met Sylvia (waarmee hij een zoon heeft, Arthur) gebeld de dag van zijn zelfgekozen euthanasie. Toen ze dat vertelde, zag je oprechte tranen in haar ogen.

Maar goed, ik ontmoette Hugo Claus voor de tweede keer in het Fotomuseum, hij keek ingespannen naar zijn foto's. Deze keer trok ik wel mijn stoute schoenen aan en stapte op hem af, hopend dat hij een goed moment had en ging naast hem staan en zei: Meneer Claus, dat zijn mooie foto's van u, hé. Hij zei "Ja, en keek me uiterst lief glimlachend en een tikkeltje meewarig aan. Ik gaf hem mijn sprookje dat ik had geschreven voor Alexander toen we drie maanden samen waren en al gauw doemde er een vrouw op naast hem, die hem bij de arm nam. "Meneer Claus, zou u mij een plezier willen doen door het te lezen en een e-mailtje te sturen?" Hij aarzelde en zijn vrouw antwoordde in zijn plaats: "Hij stuurt geen e-mailtjes. Ik had het nog kunnen denken, die schrijvers van toen, die schrijven alles met de hand. Ik keek hem na en hoopte dat het niet de laatste keer zou zijn dat ik hem zou zien. Maar dat was het wel

Daarom, Hugo, ik kom nog een keer afscheid van u nemen, want u bent nu ons verdriet, het verdriet van België en ik beloof dat ik alles van u zal lezen. Morgen kom ik naar buiten, na een zware griep, om het rouwregister te tekenen.

Toen ik 2001 in NYC in the Public Library was, zocht ik op Hugo Claus, 82 resultaten, vooral toneelstukken en boeken. De hele wereld zal op ons gericht staan, want wij verliezen het monument in de literatuur. Meneer Claus, ik zal mijn best doen om mijn plaatsje te veroveren in het literaire landschap.

Mijn oprechte groeten aan u, waar u ook bent en ook al gelooft u dat er niets meer is, u zal er altijd zijn, u leeft nu al de hele tijd voort in onze harten

En Piet Piryns die de zware taak krijgt, zijn biograaf te zijn, zal die taak uitstekend vervullen, daar twijfel ik geen moment aan

Hairtonic- bijna even erg als Sweeney Todd

zeker niet als blonde vrouw en zeker niet als je een make over krijgt waarbij de bedoeling is dat je erNA er beter uit ziet dan erVOOr. De bedoeling is ook bij zo een make over, dat men je op je gemak stelt en je niet behandelt als een nummer. Mijn haar is nu voor de tweede keer naar de knoppen geholpen door een Marokkaan, niks hair extensions, niks Marilyn Monroe look, maar ik kan al op stap gaan met Jommeke


Hierbij mijn brief aan Ilse Bal, die de moderubriek doet voor HLN en er niet was:



Hairtonic, mijn haren rijzen ten berge als ik eraan denk...


Beste Ilse


Ik ben al thuis van de "make over" en ik wil toch even mijn hart luchten, want ik ben absoluut niet goed van de behandeling die ik daar kreeg van die Marokkaanse kapper.

Aanvankelijk ben ik bereid om iedereen een kans te geven en ik ben totaal niet racistisch. In dit geval echter is er een serieuze botsing tussen culturen: de Belgische cultuur en de Arabische cultuur enerzijds, anderzijds de houding van die kapper ten opzichte van mij en die houding is niet ok! Die man had totaal geen respect voor mijn persoonlijkheid, mijn wensen, maar hierover zodadelijk meer.

Ik had al wat keelpijn maar ik dacht, kom, ik zet me erover, dit wordt een leuke dag. Ik kom daar binnen, de man monstert mij een paar seconden, ik moet gaan neerzitten en hij komt direct bij mij. Ik vraag of hij de mail heeft gelezen die ik moest doorsturen, waarin stond wat ik graag wou van look met mijn haar en van mijn natuurlijke krul die naar boven komt als je het op de juiste manier knipt en blabla.

Ik vraag of hij die uitgroei wil wegdoen en hij zegt, normaal gezien is het alleen de snit die ik geef maar goed we zullen het bijkleuren en dan zien we wel hoe we het gaan knippen.

Hij begint mijn haar op een overdreven snelle wijze te ontkleuren en steekt watjes onder de stukken die hij kleurt. Omdat ik dat toch nogal eigenaardig vind, vraagt ik ernaar en zeg ik dat men dat voordien altijd met zilverpapier deed. Ho, zegt hij, dat doe ik niet, want daar verbrand je haar van.

Een uur later komt de volgende vrouw binnen. Hij laat zijn assistente naar mijn haar komen kijken dat onder de plastik zit en met zo'n droger errond en die wast mijn haar. (Eerst gebruikte ze ijskoud water tot ik "au" riep) Hij is ondertussen al begonnen met het haar te kleuren van de volgende dame en ik zit daar voor piet snot. Ik begin dan maar zelf mijn haar te kammen en merk ondertussen nog een uitgroei. Ik ga naar hem toe en zeg op een beleefde wijze: "Wilt u misschien even naar mijn haar kijken of die kleuring goed gelukt is? Ik zie precies nog een donkere plek (je zal het zelf ook wel zien moest je het zien)

Hij verdraait mijn woorden en briest dat er in 20 jaar nog nooit iemand heeft geklaagd over zijn manier van kleuren. Ik repliceer dat ik niet klaag maar dat ik zijn mening vraag, tenslotte is hij al aan de volgende begonnen, zonder ook maar één blik op mijn kleuring te werpen.

De assistente moet zich vanaf nu bekommeren om mijn haar. Ik laat haar een kapsel zien dat me aanstaat en dat zeker en vast gaat bij mij en ze begint te knippen maar kan me niet beloven dat het zo gaat zijn. Ik vraag haar om er niet teveel af te knippen en dat het niet plat mag liggen maar mijn vrees wordt bewaarheid, het wordt steeds platter. Maar das geen probleem hé, want ondanks mijn uitdrukkelijke smeekbede dat ik niet hou van gebrushed haar, geeft de baas opdracht om het te brushen. Ik zie langzamerhand mijn hoofd veranderen in een Jommekeskopje, de vrouwelijke versie van Jommeke. Ik voel me doodongelukkig en zeg dat het zo niet moest.

Maarja, vrouwen hebben niets te zeggen zeker, mompel ik

de baas komt eraan gebriesd, geeft de assistente de opdracht om te stoppen, rukt mijn mantel af en zegt dat hij nog nooit zo een onbeschoft iemand in zijn salon had, dat ik ogenblikkelijk buiten moet en dat ik een vuile profiteuse ben en dat ik blij mag zijn dat ik gratis bediend word

Wablieft? Ik ben razend op die vent! Een kapper moet oog en oor hebben voor de wensen van zijn cliënteel en zijn culturele frustaties niet uitwerken op mij omdat ik een blonde vrouw ben met een mening. Een kapper die in de media wil komen, mag dankbaar zijn dat HLN hem een reclame geeft waarbij één miljoen lezers in het weekend en die gast moet mij niet behandelen als een stuk vuil.

De fotosessie is dus niet doorgegaan en ik wil daar absoluut niet binnenkomen. En ik hoef geen Jommekeskapsel, ik wil best nog eens zien als het niet gebrushed is, hoe het valt, maar nu is het gewoon om te blèten

En tenslotte wou ik nog opmerken dat ik daar mijn medicatie nam en dat hij dat zag en toen hij mij buitengooide zei dat ik nog een pilleke moest pakken. Ja, tuurlijk moest ik dat, want ik heb ADHD en ik was rustig tot het begon uit te werken. Ik wou niet uitvliegen tegen die man, dus ik nam een pilletje, so what? Die man heeft totaal geen verstand en inzicht hoe hij mensen een goed gevoel moet geven en zeker niet mensen die in de krant gaan staan.

Groetjes


Kristiane

Maan-Zon-Aarde op één lijn

Gisterenavond vertelde onze immer charmante weervrouw Sabine De Boosere dat de maan, de zon en de aarde op één lijn kwamen te staan. Rond 2.53 ging de eerste verandering in en rond 4.03 zou ze een feit zijn. Zo lang kon ik niet wakker blijven. Vandaag zie ik mijn geliefde moeder en zus (één van mijn twee zussen)

Mijn buurman heeft kortsluiting. Hij kwam aan de deur kloppen, vragen of hij even naar de huisbazin mag bellen. Wat denkt die wel (lees ADHD-files blogspot) na alles wat hij me heeft gelapt de laatste dagen, onder andere mij in coma willen slaan?

De huisbazin mag sowieso niet gecontacteerd worden na 18 u. Het is 21.30 en als zij ziet dat hij met mijn telefoon belt, gaat zij dit enigzins vreemd vinden. Zij raadt ons aan afstand te houden van elkaar en ik wil niets liever! Wat heb ik aan een 21-jarig seksueel geobsedeerd ventje, dat niets anders doet dan feesten, bollen pakken (een paar weken geleden 24 in een week), snuiven.

Weg daarmee, met zo een allesvreters. Ik heb vroeger ook wel eens wild gedaan, maar niet zoals die snotneus bezig is.

Anyway, ik wil niets meer met hem te maken hebben. Jammer dat die wanden van gyproc zijn, als hij wil kan hij er zo door slaan. Er is gewoon teveel gebeurd, he crossed the line. Na vorige week op mijn bed gemasturbeerd te hebben (ik was in de badkamer en vermoedde niets, enkel toen ik eruit kwam en hij rechtstond om een papiertje te gaan halen om de gedane daad droog te stellen en neen, gelukkig heb ik zijn lul niet gezien. Helaas heb ik die ooit wèl gezien, omdat buurman niet alleen pervers maar ook exhibitionistisch is. Gillend ben ik weggelopen.

Vorige week had hij een paar "vrienden" opgesloten. Ik was er niet. Een vriend van me belde bij hen aan de deur omdat hij geen gehoor kreeg en mijn parlofoon ook kapot is (das dus de reden) De vriendjes lieten hem binnen en vroegen of ze via de dakgoot (langs mijn app dus)konden ontsnappen. Ze zaten al 24 u zonder eten en sigaretten en de buurman antwoordde niet op hun berichtjes. Hij zat op zijn goede wei en dan hoefde hij geen geblèr. De vriend van me heeft de deur opengestampt om hen te bevrijden

En wie mocht het ontgelden de volgende dag? Een razende hengst stond aan mijn deur, verwoestte mijn boekenrek, stampte mijn parlofoon uit elkaar, duwde mij op het bed, en met zijn wijsvinger in mijn rechteroog. Hij brulde dat hij mij in coma ging slagen. Ik keek angstig naar boven en vroeg me af waarom die vriendjes niet kwamen helpen; ze stonden klaar, zo bleek achteraf, wat ben ik daar vet mee seg, als ik in coma lig.

Ik wil geen contact meer met die klootzak

Maandag begin hij een tweede fout: hij zat voor het huis van mijn geliefde, ex-geliefde Alexander. Ik was op weg naar de cinema (PS: I love You)Wat doet die asshole daar met zijn vriendjes. Hij is een joint aan het rollen, in het midden van de wilde zee. "Hey, Kristiane" Wat denkt die oetlul? Dat ik echt ga stoppen om met hem te praten daar? Die gast is compleet getikt en kent echt geen grenzen. Het is echt gedaan met die zieke gedwongen vriendschap. Die gast is hier bijna twee jaar geleden komen wonen om mij te stalken, om mij te kloten. Ik weet dat dit een beetje vreemd komt, maar het is gewoon zo. Het is een veel te lang verhaal nu. Later.


Afgelopen nacht droomde ik van Sylvia en Hugo, die net uit elkaar zijn. Ze waren bij mij, in een grote ruimte, antiek getint. We zaten met zijn drietjes voor een pc. Natasja probeerde met me te praten. Ondertussen daalden er kleine katjes (tekeningetjes van boven naar beneden van mijn scherm. Ineens werden ze echt en was ik, buiten mijn sweet Figaro, omringd door zes andere katten, allemaal pikzwart, allemaal hengelend naar mijn aandacht. Ik zocht die van mij en wou er één buitenzetten langs het raam. Het was een heel hoog antiek raam. Langs de bovenkant kwam hij terug naar binnen.

Nieuwsgierig als ik ben, begrijp ik graag de betekenis van mijn dromen. Blijkt dat het te maken heeft met geluk. Aha, zijn mijn zeven vette jaren eindelijk in aantocht? It is about time. Nog eerst alle shit oplossen van mijn vorig leven en dan beginnen aan een welvarend bestaan, het zou mooi zijn.

Daarnet de wondermooie film "Finding Neverland" gezien met ontroerende vertolking van Kate Winslet en Johnny Depp. Zakdoeken bovenhalen in deze prent die verhaalt hoe het verhaal van Peter Pan is ontsproten aan het brein van Barrie. Vandaag las ik in Metro dat Johnny Depp anderhalf miljoen euro heeft geschonken aan het ziekenhuis dat zijn dochter Lily-Rose heeft gered van de e-coli. Dat is de bacterie waarvan de lieve feeën Sien en Maria mij hebben gered. Zou Johnny mij ook willen redden? Ik heb al genoeg met 20.000 euro. Dan word ik een succesvolle zakenvrouw en kan ik mijn persoonlijk liefdesverlies goedmaken met een mooie loopbaan. Justine Henin, sportvrouw van de wereld kon dit, ik zou het ook kunnen, met een micro-krediet, zo noem ik het,ja want in dit land is 20.000 euro zeker een micro-krediet. Ik wil nog niet naar Nimmerland. Mijn leven is nog maar net opnieuw begonnen en iedereen die mij wil tegenwerken, moet weg, weg uit mijn leven.

grasduinen in mijn verleden

Nu mijn appartement is opgeruimd door de kuisvrouwen Sien en Maria, kan ik de hoofd- van de bijzaken beter scheiden, ben ik gestoten op een aantal gedichten die ik in het verleden heb geschreven. Uiteraard zitten daar echte misbaksels tussen maar toch een paar gedichten die mijn aandacht vasthielden


De clochard (1990)

De regen kon zijn eenzaamheid
niet doen wegvloeien
De koude had zijn tranen reeds jaren
doen bevriezen
Vele seizoenen had hij doorstaan
op zijn gelaat was het herfst

Zijn thuis is een kartonnen doos
Welcome home-mat is er niet bij
Men mijdt hem omdat hij vuil is
en stinkt naar de alcohol
men vergeet dat ook hij een mens is

Eens wordt het winter
zacht en wit
en oh zo koud
maar de trap naar een beter bestaan
beter dan een liefdeloos leven
de kans op een beter leven na de dood