Laura Palmer in her eigth life

Rook nog een Gitane voor je sterft je hebt het haar niet gezegd 'je suis venu te dire que je m'en vais' ze is geschrokken weet je je hebt het niet verteld je vele vrouwen je zei wel 'je t'aime moi non plus' geen'Lemon Incest' meer met Charlotte Rook nog maar een Gitane je laatste beroemd ben je al Gainsbourg is dood hij gaf me herinneringen als eerbewijs koop ik een pakje Gitane een Harley is me iets te prijzig Het is jammer, ik was van plan om het gedicht rond te delen op Soirée Gainsbourg en dat is er niet van gekomen omdat ik dood was in cyberland. Geld maakt dan misschien niet gelukkig maar het is wel handig als je on line wil blijven...donaties altijd welkom op 320-0054475-31. Ik beloof dat het nuttig besteed wordt!

Je moet weten dat op het moment dat ik het gedicht schreef, helemaal niet wist dat mijn tante, van wie ik dacht dat die zoveel van me hield, me eigenlijk gebruikte als dochter, omdat zij geen kinderen kon krijgen. Op zich is dat niet zo erg, tenzij je dan ook nog weet dat er een vete was tussen mijn ouders en mijn tante en nonkel. Ik als kind, stond middenin die vete, mij van niets bewust. Maar ik werd wel gebruikt om mij moeder te kwetsen! Mijn tante lokte mij met lieve woordjes en lekkere gerechten, hetgeen mijn mama mij niet kon geven op dat moment! Mijn moeke was zelf opgegroeid in een emotioneel arm gezin. Op een gegeven moment is mijn tante me beginnen 'verstoten'. Ze vond dat ik niet genoeg voor haar deed. Ze vond dat ik een studierichting volgde (Latijn) die niet voor 'mijn stand' was. Ik was 16, ik voelde een lichte wrevel en opstandigheid. Mijn katholieke tante die denkt in termen van klassen? Help. Van toen af is het bergaf gegaan. Een jaar voor haar dood gin...

Een feniks, de naam alleen al, doet vermoeden dat het om een vreemdsoortig wezen gaat. Wel die feniks, dat ben ik. Ik ben in as opgegaan en ik herrijs uit mijn eigen as. Ik weet niet of ik sterker ben dan ooit, misschien wel in wezen maar niet in mijn bankrekening. Ik beloof mezelf plechtig om elke morgen te bloggen zodat mijn talloze fans niet op hun honger moeten zitten. Ik wil opnieuw beginnen met een gedicht, geschreven door mijn dierbare grootnonkel, opgedragen aan mij. Het gaat over zijn vrouw en hoe hij die mist. Op 8 juli 2002, wanneer hij dit schreef, was hij honderd jaar en een paar maanden oud: Mijn vrouw en ik Je bent gezeten op mijn knie wijl ik bedeesd je oog bezie mijn handen blijven stil en roerloos omdat ik het stil genot verkoos Ik kan je niet vergeten mijn hart ligt aan jouw keten die ik toch nooit kan breken als jij niet bent geweken