Laura Palmer in her eigth life

Het is niets voor niets dat men het leven indeelt in seizoenen. Technisch gesproken zit ik met mijn 36 jaren in de zomer van mijn leven. De lente is nu echt wel voorbij voor mij. Het vreemde is dat je in de zomer van je leven meer dan ooit wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Begrafenissen horen daar nu eenmaal bij. Ik heb een heel dubbel gevoel bij begrafenissen. Ik hou er niet van op het eerste gevoel maar toch kom ik tot de conclusie dat het wreed egoïstisch zou zijn om die gebeurtenissen te mijden. Het is ook een teken van onvolwassenheid, vermijdingsgedrag. Iemand verdient het om voor de laatste keer in zijn leven in de schijnwerpers te staan, ook al is het dan op een pijnlijke manier. Het verdriet van de mensen in de kerk herbergt een zekere schoonheid, een geruststellend gevoel dat je toch in je leven bent gewaardeerd, ook al heb je het gevoel van niet. Vandaag ging ik naar de begrafenis van een 63-jarige dame die een paar weken voor haar verjaardag de moed had ...

Het is niets voor niets dat men het leven indeelt in seizoenen. Technisch gesproken zit ik met mijn 36 jaren in de zomer van mijn leven. De lente is nu echt wel voorbij voor mij. Het vreemde is dat je in de zomer van je leven meer dan ooit wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Begrafenissen horen daar nu eenmaal bij. Ik heb een heel dubbel gevoel bij begrafenissen. Ik hou er niet van op het eerste gevoel maar toch kom ik tot de conclusie dat het wreed egoïstisch zou zijn om die gebeurtenissen te mijden. Het is ook een teken van onvolwassenheid, vermijdingsgedrag. Iemand verdient het om voor de laatste keer in zijn leven in de schijnwerpers te staan, ook al is het dan op een pijnlijke manier. Het verdriet van de mensen in de kerk herbergt een zekere schoonheid, een geruststellend gevoel dat je toch in je leven bent gewaardeerd, ook al heb je het gevoel van niet. Vandaag ging ik naar de begrafenis van een 63-jarige dame die een paar weken voor haar verjaardag de moed had ...