Laura Palmer in her eigth life

Ik moet mijn huiswerk voor de schrijversacademie afmaken. Daarna ga ik op café en dan zie ik hopelijk mijn lief. Ziet u, mijn lief is geen gemakkelijk iemand maar ik hou wel van hem. Waarschijnlijk omdat ik ook geen simpel mens ben. Mij wil je niet kwaad zien, toch niet echt kwaad want als ge wilt, breek ik dan gans uw kot af. Misschien is dat nog een goede job voor me: afbraakwerken Vertommen. Sanitair Vertommen, dat bestaat bijvoorbeeld al. Er zijn zoveel Vertommens. Ik vind het een vreselijke naam, het geeft altijd aanleiding tot flauwe korte gedichtjes: vertomme, verdomme of: verdomme, vertomme. Ge ziet veel origineels is er niet aan. maar goed, de volle maan is hard aan het schijnen en ik voel de kracht ervan. Mijn manische buien worden er sterker van, ik beheers beter het toetsenbord en de snelheid van de aanslagen is bijna het dubbele. Overdrijven gebeurt in nog sterkere mate dan voorheen ik voel een vreemde drang naar het absurde gebeuren Want geloof me, als u ervoor openstaat,...

vrijdag 23/o8 2001: alleen het Guggenheim gezien. Aangekomen in de namiddag op JFK, met een uur vertraging. Van daar uit de bus genomen naar Port Authority (een retourticket want helaas zijn we binnen tien dagen terug. Een retourticket is iets goedkoper) Port Authority is een station waar een immens groot winkelcentrum is, met verschillende verdiepingen. Port Authority geeft uit op Fifth Avenue. Tom en ik komen buiten. De grote billboards overweldigen ons. New York, dat zullen we al snel merken, ontlokt vele 'ooh's en aah's en een stijve nek. We nemen de metro naar 20th West Street, om onze koffers te droppen in een shabby hostel. Onze kamer is klein, er kan enkel een dubbel bed staan. Degene die boven slaapt, krijgt nog eens het licht van de vreselijke tl-lamp in zijn ogen. Tom offert zich op, he can be such a gentleman. 's morgens is hij een beetje boos. Hij is nog aan het slapen en ik ben al druk aan het rommelen in onze koffers. Ik heb me lang ingehouden maar de zon...

Onder het rode licht van de neonreclame aanraking van rode lingerie wild onbeheerst sluit je ogen beheers je lippen kom in de wereld van de illusie namaakliefde te koop alles is fake dit soort fake is duur

Ik viel bijna in slaap ineens was jij daar met fonkelende bruine ogen om mij wakker te maken en mij te ontvoeren naar een feestje het leek alsof we elkaar al heel lang kenden en ik voelde me veilig alsof we op reis waren en naar een feestje gingen om de toerist uit te hangen misschien pikte ik jouw gevoel op jij ging mee met mij ik was beter met jou meegegaan misverstanden die er niet hoeven te zijn want ik ben vrij vrij om jou tegen te komen en heerlijk in slaap te vallen, passie onder controle veel te bijzonder ben jij veel te biezonder te intrigerend en zo anders dan de meesten, passie naar beneden en slapen slapen en wakker worden, volkomen verbijsterd, maandag ochtendhumeur een dag te vroeg, wat is er fout gegaan, zeg me dat het niets is en kus mij voor je weggaat... moet ik dan eeuwig slapen?

daar zat ik dan op de groene bank het is half zeven 23 maart mijn vingers voelen verkleumd aan jij komt niet naar buiten je weet niet dat ik fysisch enkele meters onder jou zit op de groene bank waar vorig jaar de zon scheen en ik bloesems uit jouw engelen krullenhaar viste Het was een valse lente 4 dagen geleden liet jij mij jouw lippen lezen: het leek of je fluisterde, je hebt mij gered, ik breng nu de lente in jouw hart De volgende dag scheen de zon maar niet voor mij jij wist niet eens dat wij samen de lente waren ik was alleen met mijn romantiek jij kuste me wakker maar zelf viel je daarna in een onwetende slaap

Mijn grote liefde wat waren wij verliefd in Barcelona En hoe belachelijke ruzies om de smaken van ijsjes Hoe we het weer goedmaakten na dramatische ruzies beetje brommen deed jij ooh...ik was zoo gelukkig Niemand kan evenaren hoe gelukkig wij toen waren alles wat er na komt is waardeloos want niemand hield van mij zoals jij dat hoorde ik nu na maanden in het timbre van je stem hoe lief jij mij had maar nu als een vage echo

Rook nog een Gitane voor je sterft je hebt het haar niet gezegd 'je suis venu te dire que je m'en vais' ze is geschrokken weet je je hebt het niet verteld je vele vrouwen je zei wel 'je t'aime moi non plus' geen'Lemon Incest' meer met Charlotte Rook nog maar een Gitane je laatste beroemd ben je al Gainsbourg is dood hij gaf me herinneringen als eerbewijs koop ik een pakje Gitane een Harley is me iets te prijzig Het is jammer, ik was van plan om het gedicht rond te delen op Soirée Gainsbourg en dat is er niet van gekomen omdat ik dood was in cyberland. Geld maakt dan misschien niet gelukkig maar het is wel handig als je on line wil blijven...donaties altijd welkom op 320-0054475-31. Ik beloof dat het nuttig besteed wordt!

Je moet weten dat op het moment dat ik het gedicht schreef, helemaal niet wist dat mijn tante, van wie ik dacht dat die zoveel van me hield, me eigenlijk gebruikte als dochter, omdat zij geen kinderen kon krijgen. Op zich is dat niet zo erg, tenzij je dan ook nog weet dat er een vete was tussen mijn ouders en mijn tante en nonkel. Ik als kind, stond middenin die vete, mij van niets bewust. Maar ik werd wel gebruikt om mij moeder te kwetsen! Mijn tante lokte mij met lieve woordjes en lekkere gerechten, hetgeen mijn mama mij niet kon geven op dat moment! Mijn moeke was zelf opgegroeid in een emotioneel arm gezin. Op een gegeven moment is mijn tante me beginnen 'verstoten'. Ze vond dat ik niet genoeg voor haar deed. Ze vond dat ik een studierichting volgde (Latijn) die niet voor 'mijn stand' was. Ik was 16, ik voelde een lichte wrevel en opstandigheid. Mijn katholieke tante die denkt in termen van klassen? Help. Van toen af is het bergaf gegaan. Een jaar voor haar dood gin...

Een feniks, de naam alleen al, doet vermoeden dat het om een vreemdsoortig wezen gaat. Wel die feniks, dat ben ik. Ik ben in as opgegaan en ik herrijs uit mijn eigen as. Ik weet niet of ik sterker ben dan ooit, misschien wel in wezen maar niet in mijn bankrekening. Ik beloof mezelf plechtig om elke morgen te bloggen zodat mijn talloze fans niet op hun honger moeten zitten. Ik wil opnieuw beginnen met een gedicht, geschreven door mijn dierbare grootnonkel, opgedragen aan mij. Het gaat over zijn vrouw en hoe hij die mist. Op 8 juli 2002, wanneer hij dit schreef, was hij honderd jaar en een paar maanden oud: Mijn vrouw en ik Je bent gezeten op mijn knie wijl ik bedeesd je oog bezie mijn handen blijven stil en roerloos omdat ik het stil genot verkoos Ik kan je niet vergeten mijn hart ligt aan jouw keten die ik toch nooit kan breken als jij niet bent geweken

Het leven is moeilijk voor een beginnende schrijfster. Nu zit ik met zoveel inspiratie maar mijn pc is gecrashed, waarschijnlijk door een vervelende gamende stalker, die eerst pretendeerde een vriend te zijn maar dan onverwacht vijand werd, simpelweg omdat hij me niet kon krijgen. Hoe zou hij me kunnen krijgen,ik die al reeds getormenteerd ben door het verlies van mijn Grote Liefde. Hij is trouwens veel te jong, wat kan ik doen met iemand van 20 jaar die net komt kijken? Het ergste is dat die jongen dat niet begrijpt en dat ik die misschien zwaar gekwetst achterlaat maar ik heb geen tijd te verspillen aan dingen die mij achteraf misschien pijn doen. Ik moet actief bloggen, in maart komt er namelijk een algemene site waarin alles blogs vermeld worden. En dan heb ik het nog niet over Podcasting, de nieuwe trend in blogland, de combinatie tussen I-pod en blospot.Iedereen zijn eigen radiostation, blokletterde de kop in de DS van vorige week. Dat zal dan toch weer voor de meer gefortuneerde...

virussen zijn de dood van elke actieve blogspot. Asjeblief, maak mijn dode blogspot terug levend heb kompassie met mijn pc-problemen Neem mij op in de site van blogspots Ik heb het niet over tsunami's maar over bijvoorbeeld de veelkleurigheid van Ramsey Nasr en de mooiheid aan zijn taalgebruik Ramsey, ik vind uw gedicht vooral lang en mooi maar zoals jij zei in je interview in zone nul 3: dat je nog maar twee strofen had geschreven heb ik wortel en stengel gelezen en bewaar ik bloem als dessert.