Laura Palmer in her eigth life

Antwerpen is een bouwwerf, dat is geweten. De leien komen stilaan op hun plooien. De puntige daken van het Justitiepaleis zijn te bewonderen vanaf het museum. In felle zon schitteren ze even mooi als het dak van het Guggenheimmuseum van Bilbao. Van vorm lijkne ze op de dakpunten van het Opera House in Sydney (wat niet verwonderlijk is aangezien het om dezelfde architect gaat). Eén van de, uiteraard hebben we als wereldstad in spé (sorry maar daar lach ik mee) buitenlandse architecten nodig voor de opsmukking en/of de evolutie van ons patrimonium. Antwerpen wil zich profileren als een grootstad. Waar een paar jaar geleden nog werd geklaagd over de leegloop van het centrum, kan er nu gedebatteerd worden over een toestroom aan inwoners. De hamvraag hierbij is: waarom worden er zo weinig krotten opgeknapt? Het begon vier maanden geleden. Ik geloofde mijn ogen niet. Ik weigerde gehoor te geven aan het 'rakketakketak'. Ik kijk uit mijn raam naar rechts en ik zie dat de prachtige g...

Dat waren de woorden die mijn dierbare grootnonkel sprak toen hij al de gezegende leeftijd van 100 had bereikt. Het is Congolees voor: hij wil niet meer. Mijn grootoom heette Vital, Jean-Baptist Vital de Hertog. hij zei steeds: "aan de universiteit waar ik studeerde sprak men Frans en daar was het Jean-Baptist" Hij sprak het bijna uit op fluisterende toon, alsof het om een spannend geheim ging. Terwijl glimlachte hij nog enkele tanden bloot. Het gaf hem een kinderlijke vreugde, een beetje kwajongensachtig. Ik heb mijn grootoom nooit als een oude man gezien. Toen ik klein was, hoorde ik het verhaal dat hij 'in de Congo' had gezeten. Hij had zelfs slangen onder zijn bed gevonden. Ik voelde me als kind erg verwant met deze statige man die 2 keer per jaar vanuit Overijse kwam afgezakt naar die belachelijke bekrompen boerengemeente waar ik woonde. Altijd heb ik het gevoel gehad dat ik niet paste tussen 'dat volk' Hoe hooghartig klinkt het a...

Gisteren op Petrol heb ik een vrouwelijke deejay gezien die qua talent gerust naast Isabel en Clémentine mag gaan staan. Monika Elektronika, een vriendin van onze vertrouwde Josz, die vanavond schitterde in afwezigheid. Het was een rare avond. Mijn planning in het honderd gelopen. Mijn verslag is nog niet af. Daarom was ik zo pissed. Dan nog eens Glimwormpje die zich de hele tijd heeft zitten moeien met mijn huishouden. Het is een beetje een aanpassing, Laura en ik in het huishouden. Ze houden er andere gewoonten op na. Mensen van Buenos Aires gooien hun afval op 1 hoop: papier bij glas, groenten bij conserven, flessen en sigarettenpeuken; Recycling is duidelijk niet aan hen besteed. Gisterenmorgen kwam ze hier binnengevallen, nou ze heeft me wakker gebeld, zoals je kon lezen in het vorige verhaal. Ik had niet genoeg geslapen. Ze vraagt voortdurend dingen. Waarom lijkt iedereen te denken omdat ik werkloos ben, dat ik niets te doen heb? Waarom moet ik mezelf verdedigen terwijl het werk...

She just came back from London, my dear friend. two weeks ago she met in Mykonos the only straight guy on the Island; Gavin who lives in Chelsea and works in media. She is freaking out and starts to clean everything. That Gavin has a twin brother and they are definitely cleaning maniacs because my friend Lauraluna, she is running around in my household trying to clean. It is not dirty here, darling! It is just too small here... Now I will use the words of Laura when she came back from Mykonos: It was full of lesbians in Lesbos (hihi) so I took the boat from Lesbos to Mykonos. Can you imagine, the most beautiful gays in the world. Then I meet him, 34 years old, a twin? I always end up with freaks. I thought he was gaaaay. He brought me to a beach. there were a lot of guys from London. Everybody was naked. Imagine a blue lagoon. I started to feel very horny. We were talking, taking pictures. The problem was when he was 8 years old. He was abused....Even thaaat I don't expect anyth...

Let me tell you a story about a girl who lived in the countryside with her parents. First she sensed a strong feeling of love but, suddenly a lot of things changed. Her father lost his job because of medical reasons. Her parents quarrelled all the time. Although this girl is quite smart, it affected her in lot of ways. She used to be the artistic type but her father tried to destroy that aspect in her. She wanted to play piano, dance, do some acting. Nothing was possible, no hobby for her: only reading and by consequense, maybe, writing. So she started to write diaries at the age of 9. This little girl grew into a strong woman who is very decisive of what she wants. She wants to be a writer…she IS a writer. She stopped writing a few years because her father let her diaries disappear…now she is back and she needs help. Maybe Nicole, Madonna, Britney, Paris, Nicky or Marc Jacobs (he is her favourite designer!!!) can help her and adopt her an,d support her with an amou...

Ik ben een alien. Ik zie eruit als een mens maar ik behoor maar half tot deze wereld. Ik vertel mijn vrienden, dat als zij er niet zouden zijn, ik mezelf van het leven zou beroven. Omdat ik de dips niet meer aankan. Ik leef in toppen en dalen en die verschillen zo sterk in hoogte dat ik het Gevoel heb dat niemand begrijpt hoe moeilijk is te zijn wie ik ben. Als mensen in mijn hoofd zouden kijken, wat zouden ze dan zien? Een mix van verschillende personen? Mijn zwartgalligheid is zo zwaar dat elke minuut wordt beheerst door Droeve gedachten over mijn zelfbeeld. Waar is mijn briljante ik gebleven? Ik ben een schim van mezelf

à la recherche du temps perdu: in mijn groen gestreepte kaft vind ik een paar schrijfsels vanuit mijn tienertijd. Gedichten schrijf ik nog zelden maar hier is er alvast één van toen ik 18 was Hij staat in de spiegel en ziet wat ie niet wil zien loopt naar de kleerkast van zijn vrouw rommelende geluiden kletterende naaldhakken een weemoedige blik naar het spiegelbeeld een schot weerklinkt van een dappere vrouw of een laffe man?