Laura Palmer in her eigth life

Ik ga niet teveel rond de pot draaien en er niet teveel tijd meer aan verspillen. Feit is dat ik zeer ongelukkig was toen ik thuis kwam. Dat kind heeft mijn haar gekleurd met een kleur die mijn natuurlijke kleur benadert. Niet de kleur die ik beoogde. Ik zie er niet uit als de diva die ik wilde zijn. Volgt dat mens dan niet de haarmode? Weet die dan niet dat er meer soorten blond dan ooit dit najaar op de markt zijn? Ik wou Gwen Stefani blond of Marilyn Monroe blond, niet de saaie kleur waar ik nu meer rond loop. Op mijn hoofd staan korte plukken, die ik amper kan verdoezelen.  Als ik mijn haar was, is het korter dan ik me ooit heb herinnerd. Je mag niet assertief zijn tegen zo'n wijven hé. Want wat gebeurt er dan? Dan krijg je de meest negatieve dingen over je hoofd.  In een tiental berichtjes werd duidelijk hoe ze over me dacht: ik ben een MARINAAL wijf (zo schreef ze het) Mijn appartement stinkt naar de kattenpis (compleet uit de lucht gegrepen) Ik stink naar kattenpis. E...

Om verder te gaan: Na de thee en de cake ging ze eraan beginnen. Vanuit de keuken steeg een shitgeur op. Ze verdween om terug te komen met een gele puddingachtig papje. Nog nooit heb ik zo'n een kleur gezien. Jammer dat er geen spiegel was. In een mum van tijd had ze me mijn haren ingestreken met de smurrie, een deel ervan toch.  "Highlights" noemen ze dat. De man die uit de keuken kwam, bleek niet haar man te zijn. Hij grijnsde vriendelijk en sprak gebrekkig de woorden 'goeiedag' uit. Eén of ander familielid nog maar net uit Marokko naar hier gekomen. Hij was een paar maanden aan het werk in een fabriek in Hoboken. Haar vriend was er niet.  Ze begon me uit te vragen over mijn werk. Ik vertelde haar iets te openhartig over mijn schulden. Ze had de oplossing voor me. Ik moest maar in een bar gaan werken. Dat had ze ook gedaan, drie klanten per avond. 500 euro per klant. iets mee drinken, in de sauna gaan en als het niet ging, moest ik maar een lijntje c nemen.  Je...

2010 Er was een lange stilte op deze blog.  Enerzijds omdat de zoektocht naar meer journalistiek werk mij beperkte, anderzijds omdat het schrijven mij moeilijk lag. Soms moet je dingen eerst verwerken in je hoofd, alvorens ze los te laten op een blog. Komt daarbij het feit dat ik selecteer welke onderwerpen ik al dan niet wil tonen voor een internetpubliek. Het schrijven lag me moeilijk omdat ik meer in het echte leven stond. Zoveel emoties overvielen mij en dingen plaatsen is niet altijd even evident. Mijn moeder is mijn grootste schat die ik al acht jaar in het geheim zie. Zie je, mijn vader heeft me weer eens verstoten. Op de begrafenis van mijn teergeliefde nonkel Louis (2000) had ik een speech voorbereid. Zie je, mijn nonkel Louis was eigenlijk mijn eerste favoriete vader. Hij besteedde aandacht aan mij, terwijl ik in de ogen van mijn vader alleen maar een lastig obstakel werd. Dat was niet altijd zo, mijn moeder vertelde me onlangs dat mijn vader alleen maar van kleine ki...

Afgelopen week in het stadhuis te Antwerpen, schreef ik twee bladzijden aan Hugo Claus, die heb ik niet overgenomen voor hier. Ik nam enkele dingen over die ik graag aan mijn lezers wil meedelen: Politicus Herman De Croo schrijft dat hij elke dag twee kleine schilderijen bekijkt van Hugo en bedankt hem voor de rillingen die Claus hem gaf Actrice Els Dottermans hoort het liedje "Hey mister Wonderfull" wanneer ze aan hem denkt Nederlandse schrijver Joost Zwagerman : "Hugo is en blijft een hele grote" Annie Arnould beschrijft hem als een man die de duistere ruimten verlicht Straatmuzikant Nic Van Bruggen schrijft: als ik een terrasje pleegde, wuifde je wel eens naar mij van "kijk, een vrije mens" Dank voor uw inzet voor de bevrijding, dankzij u kunnen we er deels van genieten. Kris Velter , vrijzinnig filosoof (en vriend van me): "Door u ben ik beginnen lezen, door u heb ik me afgezet, respect. Stadsgids Carine Haaren : schreef iets heel emotioneels omd...

Al moet ik bekennen dat ik nog niet veel van Hugo Claus heb gelezen, toch vond ik het raadzaam en respectvol om afscheid te nemen van één van onze belangrijkste Belgische schrijvers, die een onuitwisbare stempel drukte op de literatuur. Raadzaam omdat ik zelf een aankomend journaliste, schrijfster, columniste en dichteres ben. Dus trok ik met een kameraad rond 10.30 u naar de imposante Bourlaschouwburg waar al een paar busjes stonden van de VRT, de NOS en iets met Swedish Channel, al veronderstel ik dat dat niets met de Zweedse TV te maken had. Ik belandde per ongeluk tussen de vrienden van Claus. Een oude heer met lange grijze haren, die ik niet direct kon duiden, drukte me de hand en bracht hees "innige deelneming" uit. Is het daarom dat een fotograaf een foto van me nam, of was het mijn mysterieuze look met zonnebril en zwarte bontmuts die zijn aandacht trok? Jammer genoeg heb ik de foto nog nergens zien verschijnen. Ik had hem beter mijn e-mailadres gegeven. Al gauw bemer...

en vandaag aangepast: Girl on the rebound Ik heb me nog eens op een datingsite gezet. Niet om iemand te vinden, slechts om mijn gekwetste ego op te vijzelen van op een veilige afstand. Je kan moeilijk door het scherm kruipen. Je neemt een valse naam aan in dit geval Jane, van Jane Austen, één van mijn favoriete schrijfsters. Het duurt maanden vooraleer ik eventueel met iemand afspreek. De eerste stap is mailen, dan eventueel chatten maar daar hoeft niet noodzakelijk een ontmoeting uit voort te vloeien. Noem het een spel. Maar men heeft met mij ook een wreed spel gespeeld dus ik doe nu hetzelfde met andere mannen, op een zodanig onschuldige manier dat niemand het door heeft en dat ik het afbol voor ik echt iemand ga pijn doen. Noem het een ongezond wantrouwen ten opzichte van mannen, dus ik verkies de kat min of meer uit de boom te kijken. Maar toch op een dag komt het er van, een date in real life en dat ging als volgt: Mijn eerste slachtoffer is een architect uit Knokke. We hebben al ...

Hugo Claus is voor mij altijd een bijzonder man geweest. Niet dat ik veel van hem heb gelezen, om precies te zijn, slechts één boek, maar dan ook wel een bijzonder mooi: "Het jaar van de Kreeft" Deze roman handelde over zijn relatie met Kitty Courbois. Sylvia Kristel is een andere liefde van hem die blijkbaar ooit eens in een interview scandeerde op de vraag wat ze graag wou: "Ik wil een relatie met Hugo Claus" Wat ze ook kreeg, kort daarna. Onderschat dus nooit de macht van de media en een erotische actrice die hoogtij vierde met films als Emmanuele. Claus heb ik een paar keer ontmoet, hij is een kleine man. Maar kleine mannen zijn vaak machtig! Zijn kapsel en uitstraling deden me onwillekeurig denken aan Napoleon, ongetwijfeld één van zijn helden. De eerste keer, vijf jaar geleden op het Mechelseplein, wandelden we elkaar voorbij. Ik keek hem in de ogen en knikte bedeesd, dat was ook het enige dat ik durfde. Hij knikte vriendelijk terug. En dan was er een half ja...

Gisterenavond vertelde onze immer charmante weervrouw Sabine De Boosere dat de maan, de zon en de aarde op één lijn kwamen te staan. Rond 2.53 ging de eerste verandering in en rond 4.03 zou ze een feit zijn. Zo lang kon ik niet wakker blijven. Vandaag zie ik mijn geliefde moeder en zus (één van mijn twee zussen) Mijn buurman heeft kortsluiting. Hij kwam aan de deur kloppen, vragen of hij even naar de huisbazin mag bellen. Wat denkt die wel (lees ADHD-files blogspot) na alles wat hij me heeft gelapt de laatste dagen, onder andere mij in coma willen slaan? De huisbazin mag sowieso niet gecontacteerd worden na 18 u. Het is 21.30 en als zij ziet dat hij met mijn telefoon belt, gaat zij dit enigzins vreemd vinden. Zij raadt ons aan afstand te houden van elkaar en ik wil niets liever! Wat heb ik aan een 21-jarig seksueel geobsedeerd ventje, dat niets anders doet dan feesten, bollen pakken (een paar weken geleden 24 in een week), snuiven. Weg daarmee, met zo een allesvreters. Ik heb vroeger o...

Nu mijn appartement is opgeruimd door de kuisvrouwen Sien en Maria, kan ik de hoofd- van de bijzaken beter scheiden, ben ik gestoten op een aantal gedichten die ik in het verleden heb geschreven. Uiteraard zitten daar echte misbaksels tussen maar toch een paar gedichten die mijn aandacht vasthielden De clochard (1990) De regen kon zijn eenzaamheid niet doen wegvloeien De koude had zijn tranen reeds jaren doen bevriezen Vele seizoenen had hij doorstaan op zijn gelaat was het herfst Zijn thuis is een kartonnen doos Welcome home-mat is er niet bij Men mijdt hem omdat hij vuil is en stinkt naar de alcohol men vergeet dat ook hij een mens is Eens wordt het winter zacht en wit en oh zo koud maar de trap naar een beter bestaan beter dan een liefdeloos leven de kans op een beter leven na de dood

In deze blog staat een gedicht dat ik geschreven heb voor de wedstrijd van Creatief Schrijven. Vorige week kreeg ik te horen dat mijn gedicht wordt opgenomen in het eerste deel van een bundel liefdesbrieven. Toch alweer een kleine overwinning op de weg naar de roem. Roem zeg ik hier met een tikkeltje ironie want is het wel roem dat ik zoek? Ik zoek het geluk. Wat is het geluk? Het geluk is te weten wat je wilt met je leven (dat weet ik maar al te goed) en dat ook kunnen uitvoeren naar behoren. In dat laatste geval schort er nog iets aan de zaak. Of zoals Jane Austen zei: een riant kapitaal kan een bron van geluk zijn. Het hoeft zelfs geen riant bedrag te zijn maar gewoon al het gegeven dat ik mijn schulden zou kwijt zijn, dat zou me geweldig helpen. Gisteren was ik weer even terneergeslagen want ik kreeg een herinneringsbrief van Gedis, waar ik een afbetalingsplan heb. Omdat ik volgens hen dat plan niet strikt gevolgd heb, krijg ik twee herinneringen, één per gewone post en één per aan...

Ons land heeft na de Verletermisering van de laatste maanden in een serieuze impasse gezeten. Ondertussen is iedereen het gezeik over de regering beu en zijn wij, Belgen, toe aan iets anders. Eén zesde van de wereldbevolking, één miljard mensen dus heeft geen toegang tot drinkbaar water en dat zullen wij geweten hebben. Wat ik op zich een goede zaak vind, dat we nog eens bezig zijn met de ellende van iemand anders, zo vergeten we onze eigen problemen die in het niets verzinken bij de gedachte dat je zelfs geen water hebt! Wie het nu nog niet weet, zit waarschijnlijk op Mars en wie zegt dat daar leven is? Fantastisch, dat dit kan door Music For Life, het grootste en meest geëngageerde verzoekprogramma. Hopelijk gaat vanaf nu iedereen ook wat voorzichtiger omspringen met water. Mensen die de kraan maar laten lopen, terwijl ze hun tanden aan het poetsen zijn, stop ermee. Neem vaker een douche in plaats van een bad en trek niet de WC door als je hebt geplast, want daarmee kan je een gezin...

Jude Law- I love him- Is er één vrouw die hem niet onweerstaanbaar vindt? Die moet ik nog tegenkomen...Uitstekend gecast in de rol van sympathieke womanizer. Alfie is trouwens een remake van de versie uit 1966 met Michael Caine. We volgen Alfie doorheen al zijn 'relaties' Alfie is een limousinechauffeur en wordt het favoriete speeltje van Dorie, tenminste voor een korte tijd. Want wanneer Dorie het iets te serieus begint te menen, krijgt hij niet echt claustrofobie maar toch een zeker gevoel van benauwdheid. Alfie: If someone comes too close, I don(t get stiffle but...) Het leuke aan de film is dat Alfie geregeld, in the middle of a scene, zelf commentaar begint te geven aan de kijker. Goedbedoelde adviezen passeren de revue. Nadat hij met Dorie een nummertje heeft geperformed in zijn limousing en Dorie wat te verliefd wordt, muist hij ervanonder door en vraagt aan de kijker: What should we do? Should I nip across town or go to my sweet Julie, my semi-steady sort of girlfriend ...

Het weekend van 17 en 18 november was er weer heel wat te doen. Het SMAK (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst) heropende zijn deuren en vierde maar ineens zijn 25-jarig bestaan. Die viering werd ondersteund door een optreden van de Antwerpse groep Monkey Pussy en zou dit weekend muzikale assistentie krijgen van Luc Tuymans, de best betaalde schilder in leven en dus tevens één van onze Antwerpse paradepaardjes. En ook de Vlaamse Opera aan de Frankrijklei opende dit weekend opnieuw zijn deuren met geleide bezoeken, een ballet van William Forsyth maar daarover later (want ik was er helaas niet maar ik draag de opera een warm hart toe) Jammer genoeg was ik er niet bij. Het was dan ook weer Siberisch koud niet alleen buiten maar ook binnen in de Gb, alwaar ik zaterdag de hele dag aan de afdeling groenten en fruit stond, gehuld in mijn bruine Killah ribfluwelen jas, een petje en een schort van Enza Jazz Fruit. 110 trays van vier appels heb ik verkocht. Ik was best wel wat trots op mezelf wan...

Het is niets voor niets dat men het leven indeelt in seizoenen. Technisch gesproken zit ik met mijn 36 jaren in de zomer van mijn leven. De lente is nu echt wel voorbij voor mij. Het vreemde is dat je in de zomer van je leven meer dan ooit wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Begrafenissen horen daar nu eenmaal bij. Ik heb een heel dubbel gevoel bij begrafenissen. Ik hou er niet van op het eerste gevoel maar toch kom ik tot de conclusie dat het wreed egoïstisch zou zijn om die gebeurtenissen te mijden. Het is ook een teken van onvolwassenheid, vermijdingsgedrag. Iemand verdient het om voor de laatste keer in zijn leven in de schijnwerpers te staan, ook al is het dan op een pijnlijke manier. Het verdriet van de mensen in de kerk herbergt een zekere schoonheid, een geruststellend gevoel dat je toch in je leven bent gewaardeerd, ook al heb je het gevoel van niet. Vandaag ging ik naar de begrafenis van een 63-jarige dame die een paar weken voor haar verjaardag de moed had ...

Het is niets voor niets dat men het leven indeelt in seizoenen. Technisch gesproken zit ik met mijn 36 jaren in de zomer van mijn leven. De lente is nu echt wel voorbij voor mij. Het vreemde is dat je in de zomer van je leven meer dan ooit wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Begrafenissen horen daar nu eenmaal bij. Ik heb een heel dubbel gevoel bij begrafenissen. Ik hou er niet van op het eerste gevoel maar toch kom ik tot de conclusie dat het wreed egoïstisch zou zijn om die gebeurtenissen te mijden. Het is ook een teken van onvolwassenheid, vermijdingsgedrag. Iemand verdient het om voor de laatste keer in zijn leven in de schijnwerpers te staan, ook al is het dan op een pijnlijke manier. Het verdriet van de mensen in de kerk herbergt een zekere schoonheid, een geruststellend gevoel dat je toch in je leven bent gewaardeerd, ook al heb je het gevoel van niet. Vandaag ging ik naar de begrafenis van een 63-jarige dame die een paar weken voor haar verjaardag de moed had ...

Ik besloten om niet meer in deze blog te schrijven voorlopig. Ik heb er een paar stukken uitgegooid die in mijn ogen (en in de ogen van één of andere lafaard die het niet kon laten kritiek te spuien maar wel niet de 'guts' heeft om zich bekend te maken) vrij waardeloos waren. Er is ook zoveel veranderd het laatste jaar. Ik heb altijd geweten dat er iets mis was met mij. 7 juni is de definitieve diagnose op tafel gegooid: ik heb ADHD. Vandaar dat ik nu een volledig nieuwe blog zal opstarten alleen in het teken van mijn 'stoornis' die mij tot mijn 35 jaar heeft gehinderd. Ik neem sinds drie weken eindelijk de juiste dosis Rilatine. Sinds dan zijn er heel wat stukken teruggekomen uit mijn leven, flash-backs waarvan ik niet had verwacht dat ze zo intens zouden terugkomen. Wat er echter nog bij komt, is een soort bijkomende info, die ik vroeger niet kreeg, maar die me helpt het vraagstuk te ontrafelen. Heb ik nu eindelijk de key to happiness gevonden? Of is hij al verroest e...

Ondanks het feit dat ik naar mijn eerste redactievergadering ben geweest in Gent, was ik perfect op de hoogte van de situatie in Antwerpen. Mijn lieve vriendin Leentje de Leeuw, wiens roem nabij ligt en een grote carrière wacht bij NYT, wandelde richting Bourla, waar een immense massa roodkleurigen bijeengehokt stond. Ik kwam net uit het pand waar ook radio Urgent Fm gezeteld is, gelukkig omdat ik de cd van Axelle Red heb bemachtigd. Binnen twee weken verschijnt mijn eerste cd-bespreking. Red wint, rood ook. Althans in Antwerpen zelf, want in Schoten en Lier is het Vlaams Belang de grootste partij. Ik ben doodmoe en wil morgen verder schrijven, maar moest hoogdringend mijn blog aanvullen. Niet dat ik stil heb gezeten, ik ben bezig met een project waarvoor ik een beurs wil krijgen bij het Fonds Pacal Decroos. Zou dat beter gaan onder een rode regering? De VLD heeft zijn best gedaan, maar de overwinning van de roden is een historisch moment voor Antwerpen, van 19% naar 35%. de revival of...

' Het gaat me niet alleen om het geld'. Dat staat in het artikel over bloggen. Neen tuurlijk niet, maar het zou toch welkom zijn om nog een paar sponsors bij te krijgen. Dus degenen die zich geroepen voelen, een aankomende schrijfster te helpen, 320-0054475-31. Alvast bedankt!!!! Ook dank aan Erwin Melaerts, mijn enigste trouwe sponsor tot nu toe...(5 euro per maand, alle beetjes helpen om mij uit het moeras te krijgen)Ach, wie weet kan ik binnenkort voor Nina gaan schrijven als mijn voorstellen worden goedgekeurd en ik een proefopdracht mag doen. Ik heb onlangs gelezen dat op de maatschappelijke ladder, journalisten, net boven prostituées komen. Eigenlijk zijn journalisten hoeren (met alle respect voor 'de dames van lichte zeden') met het verschil dat wij zelf naar de klant moeten gaan om onze diensten aan te bieden. Heel enthousiast heb ik eind 2004 een journalistencursus beëindigd en ging ik na talloze saaie jobs, een wervelend leven leiden. Veel is daar tot nu toe n...

/Niemand zal de dag vergeten dat Luna en Oulemata werden neergeschoten in de Zwartzustervest. Iedereen hier in België, zal zich zoals in de tijd van 9/11 herinneren waar hij was. Ik bijvoorbeeld, was iets voor de vreselijke moord, in het Archief en Museum voor Vlaams cultuurleven. Ik ben de Zwartzustervest gepasseerd, die er toen nog vredig bijlag. Ik kwam net van de dokter, maar ik moest dezelfde dag terug naar de 'open raadpleging'. Toen ik met mijn stiefvader het AMVC buitenkwam om een soepje te gaan eten in de Kat, was het onheil al geschied. Voor ons, aan het standbeeld van Paul van Ostaijen, lag Songul, de Turkse vrouw op de grond. Ondanks alle pijn, probeerde ze haar hoofddoek terug op haar kruin te zetten. Vanaf dat moment ging het als een lopend vuurtje door de stad. de verslagenheid was groot in Antwerpen. Ik dacht aan de woorden van mijn lief: in één seconde kan je leven compleet veranderen. Als ik daar vroeger was geweest, had ik de woede van de moordenaar kunnen ...