Laura Palmer in her eigth life

Gisterenavond vertelde onze immer charmante weervrouw Sabine De Boosere dat de maan, de zon en de aarde op één lijn kwamen te staan. Rond 2.53 ging de eerste verandering in en rond 4.03 zou ze een feit zijn. Zo lang kon ik niet wakker blijven. Vandaag zie ik mijn geliefde moeder en zus (één van mijn twee zussen) Mijn buurman heeft kortsluiting. Hij kwam aan de deur kloppen, vragen of hij even naar de huisbazin mag bellen. Wat denkt die wel (lees ADHD-files blogspot) na alles wat hij me heeft gelapt de laatste dagen, onder andere mij in coma willen slaan? De huisbazin mag sowieso niet gecontacteerd worden na 18 u. Het is 21.30 en als zij ziet dat hij met mijn telefoon belt, gaat zij dit enigzins vreemd vinden. Zij raadt ons aan afstand te houden van elkaar en ik wil niets liever! Wat heb ik aan een 21-jarig seksueel geobsedeerd ventje, dat niets anders doet dan feesten, bollen pakken (een paar weken geleden 24 in een week), snuiven. Weg daarmee, met zo een allesvreters. Ik heb vroeger o...

Nu mijn appartement is opgeruimd door de kuisvrouwen Sien en Maria, kan ik de hoofd- van de bijzaken beter scheiden, ben ik gestoten op een aantal gedichten die ik in het verleden heb geschreven. Uiteraard zitten daar echte misbaksels tussen maar toch een paar gedichten die mijn aandacht vasthielden De clochard (1990) De regen kon zijn eenzaamheid niet doen wegvloeien De koude had zijn tranen reeds jaren doen bevriezen Vele seizoenen had hij doorstaan op zijn gelaat was het herfst Zijn thuis is een kartonnen doos Welcome home-mat is er niet bij Men mijdt hem omdat hij vuil is en stinkt naar de alcohol men vergeet dat ook hij een mens is Eens wordt het winter zacht en wit en oh zo koud maar de trap naar een beter bestaan beter dan een liefdeloos leven de kans op een beter leven na de dood

In deze blog staat een gedicht dat ik geschreven heb voor de wedstrijd van Creatief Schrijven. Vorige week kreeg ik te horen dat mijn gedicht wordt opgenomen in het eerste deel van een bundel liefdesbrieven. Toch alweer een kleine overwinning op de weg naar de roem. Roem zeg ik hier met een tikkeltje ironie want is het wel roem dat ik zoek? Ik zoek het geluk. Wat is het geluk? Het geluk is te weten wat je wilt met je leven (dat weet ik maar al te goed) en dat ook kunnen uitvoeren naar behoren. In dat laatste geval schort er nog iets aan de zaak. Of zoals Jane Austen zei: een riant kapitaal kan een bron van geluk zijn. Het hoeft zelfs geen riant bedrag te zijn maar gewoon al het gegeven dat ik mijn schulden zou kwijt zijn, dat zou me geweldig helpen. Gisteren was ik weer even terneergeslagen want ik kreeg een herinneringsbrief van Gedis, waar ik een afbetalingsplan heb. Omdat ik volgens hen dat plan niet strikt gevolgd heb, krijg ik twee herinneringen, één per gewone post en één per aan...

Ons land heeft na de Verletermisering van de laatste maanden in een serieuze impasse gezeten. Ondertussen is iedereen het gezeik over de regering beu en zijn wij, Belgen, toe aan iets anders. Eén zesde van de wereldbevolking, één miljard mensen dus heeft geen toegang tot drinkbaar water en dat zullen wij geweten hebben. Wat ik op zich een goede zaak vind, dat we nog eens bezig zijn met de ellende van iemand anders, zo vergeten we onze eigen problemen die in het niets verzinken bij de gedachte dat je zelfs geen water hebt! Wie het nu nog niet weet, zit waarschijnlijk op Mars en wie zegt dat daar leven is? Fantastisch, dat dit kan door Music For Life, het grootste en meest geëngageerde verzoekprogramma. Hopelijk gaat vanaf nu iedereen ook wat voorzichtiger omspringen met water. Mensen die de kraan maar laten lopen, terwijl ze hun tanden aan het poetsen zijn, stop ermee. Neem vaker een douche in plaats van een bad en trek niet de WC door als je hebt geplast, want daarmee kan je een gezin...

Jude Law- I love him- Is er één vrouw die hem niet onweerstaanbaar vindt? Die moet ik nog tegenkomen...Uitstekend gecast in de rol van sympathieke womanizer. Alfie is trouwens een remake van de versie uit 1966 met Michael Caine. We volgen Alfie doorheen al zijn 'relaties' Alfie is een limousinechauffeur en wordt het favoriete speeltje van Dorie, tenminste voor een korte tijd. Want wanneer Dorie het iets te serieus begint te menen, krijgt hij niet echt claustrofobie maar toch een zeker gevoel van benauwdheid. Alfie: If someone comes too close, I don(t get stiffle but...) Het leuke aan de film is dat Alfie geregeld, in the middle of a scene, zelf commentaar begint te geven aan de kijker. Goedbedoelde adviezen passeren de revue. Nadat hij met Dorie een nummertje heeft geperformed in zijn limousing en Dorie wat te verliefd wordt, muist hij ervanonder door en vraagt aan de kijker: What should we do? Should I nip across town or go to my sweet Julie, my semi-steady sort of girlfriend ...

Het weekend van 17 en 18 november was er weer heel wat te doen. Het SMAK (Stedelijk Museum voor Actuele Kunst) heropende zijn deuren en vierde maar ineens zijn 25-jarig bestaan. Die viering werd ondersteund door een optreden van de Antwerpse groep Monkey Pussy en zou dit weekend muzikale assistentie krijgen van Luc Tuymans, de best betaalde schilder in leven en dus tevens één van onze Antwerpse paradepaardjes. En ook de Vlaamse Opera aan de Frankrijklei opende dit weekend opnieuw zijn deuren met geleide bezoeken, een ballet van William Forsyth maar daarover later (want ik was er helaas niet maar ik draag de opera een warm hart toe) Jammer genoeg was ik er niet bij. Het was dan ook weer Siberisch koud niet alleen buiten maar ook binnen in de Gb, alwaar ik zaterdag de hele dag aan de afdeling groenten en fruit stond, gehuld in mijn bruine Killah ribfluwelen jas, een petje en een schort van Enza Jazz Fruit. 110 trays van vier appels heb ik verkocht. Ik was best wel wat trots op mezelf wan...

Het is niets voor niets dat men het leven indeelt in seizoenen. Technisch gesproken zit ik met mijn 36 jaren in de zomer van mijn leven. De lente is nu echt wel voorbij voor mij. Het vreemde is dat je in de zomer van je leven meer dan ooit wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Begrafenissen horen daar nu eenmaal bij. Ik heb een heel dubbel gevoel bij begrafenissen. Ik hou er niet van op het eerste gevoel maar toch kom ik tot de conclusie dat het wreed egoïstisch zou zijn om die gebeurtenissen te mijden. Het is ook een teken van onvolwassenheid, vermijdingsgedrag. Iemand verdient het om voor de laatste keer in zijn leven in de schijnwerpers te staan, ook al is het dan op een pijnlijke manier. Het verdriet van de mensen in de kerk herbergt een zekere schoonheid, een geruststellend gevoel dat je toch in je leven bent gewaardeerd, ook al heb je het gevoel van niet. Vandaag ging ik naar de begrafenis van een 63-jarige dame die een paar weken voor haar verjaardag de moed had ...

Het is niets voor niets dat men het leven indeelt in seizoenen. Technisch gesproken zit ik met mijn 36 jaren in de zomer van mijn leven. De lente is nu echt wel voorbij voor mij. Het vreemde is dat je in de zomer van je leven meer dan ooit wordt geconfronteerd met de eindigheid van het leven. Begrafenissen horen daar nu eenmaal bij. Ik heb een heel dubbel gevoel bij begrafenissen. Ik hou er niet van op het eerste gevoel maar toch kom ik tot de conclusie dat het wreed egoïstisch zou zijn om die gebeurtenissen te mijden. Het is ook een teken van onvolwassenheid, vermijdingsgedrag. Iemand verdient het om voor de laatste keer in zijn leven in de schijnwerpers te staan, ook al is het dan op een pijnlijke manier. Het verdriet van de mensen in de kerk herbergt een zekere schoonheid, een geruststellend gevoel dat je toch in je leven bent gewaardeerd, ook al heb je het gevoel van niet. Vandaag ging ik naar de begrafenis van een 63-jarige dame die een paar weken voor haar verjaardag de moed had ...

Ik besloten om niet meer in deze blog te schrijven voorlopig. Ik heb er een paar stukken uitgegooid die in mijn ogen (en in de ogen van één of andere lafaard die het niet kon laten kritiek te spuien maar wel niet de 'guts' heeft om zich bekend te maken) vrij waardeloos waren. Er is ook zoveel veranderd het laatste jaar. Ik heb altijd geweten dat er iets mis was met mij. 7 juni is de definitieve diagnose op tafel gegooid: ik heb ADHD. Vandaar dat ik nu een volledig nieuwe blog zal opstarten alleen in het teken van mijn 'stoornis' die mij tot mijn 35 jaar heeft gehinderd. Ik neem sinds drie weken eindelijk de juiste dosis Rilatine. Sinds dan zijn er heel wat stukken teruggekomen uit mijn leven, flash-backs waarvan ik niet had verwacht dat ze zo intens zouden terugkomen. Wat er echter nog bij komt, is een soort bijkomende info, die ik vroeger niet kreeg, maar die me helpt het vraagstuk te ontrafelen. Heb ik nu eindelijk de key to happiness gevonden? Of is hij al verroest e...

Ondanks het feit dat ik naar mijn eerste redactievergadering ben geweest in Gent, was ik perfect op de hoogte van de situatie in Antwerpen. Mijn lieve vriendin Leentje de Leeuw, wiens roem nabij ligt en een grote carrière wacht bij NYT, wandelde richting Bourla, waar een immense massa roodkleurigen bijeengehokt stond. Ik kwam net uit het pand waar ook radio Urgent Fm gezeteld is, gelukkig omdat ik de cd van Axelle Red heb bemachtigd. Binnen twee weken verschijnt mijn eerste cd-bespreking. Red wint, rood ook. Althans in Antwerpen zelf, want in Schoten en Lier is het Vlaams Belang de grootste partij. Ik ben doodmoe en wil morgen verder schrijven, maar moest hoogdringend mijn blog aanvullen. Niet dat ik stil heb gezeten, ik ben bezig met een project waarvoor ik een beurs wil krijgen bij het Fonds Pacal Decroos. Zou dat beter gaan onder een rode regering? De VLD heeft zijn best gedaan, maar de overwinning van de roden is een historisch moment voor Antwerpen, van 19% naar 35%. de revival of...

' Het gaat me niet alleen om het geld'. Dat staat in het artikel over bloggen. Neen tuurlijk niet, maar het zou toch welkom zijn om nog een paar sponsors bij te krijgen. Dus degenen die zich geroepen voelen, een aankomende schrijfster te helpen, 320-0054475-31. Alvast bedankt!!!! Ook dank aan Erwin Melaerts, mijn enigste trouwe sponsor tot nu toe...(5 euro per maand, alle beetjes helpen om mij uit het moeras te krijgen)Ach, wie weet kan ik binnenkort voor Nina gaan schrijven als mijn voorstellen worden goedgekeurd en ik een proefopdracht mag doen. Ik heb onlangs gelezen dat op de maatschappelijke ladder, journalisten, net boven prostituées komen. Eigenlijk zijn journalisten hoeren (met alle respect voor 'de dames van lichte zeden') met het verschil dat wij zelf naar de klant moeten gaan om onze diensten aan te bieden. Heel enthousiast heb ik eind 2004 een journalistencursus beëindigd en ging ik na talloze saaie jobs, een wervelend leven leiden. Veel is daar tot nu toe n...

/Niemand zal de dag vergeten dat Luna en Oulemata werden neergeschoten in de Zwartzustervest. Iedereen hier in België, zal zich zoals in de tijd van 9/11 herinneren waar hij was. Ik bijvoorbeeld, was iets voor de vreselijke moord, in het Archief en Museum voor Vlaams cultuurleven. Ik ben de Zwartzustervest gepasseerd, die er toen nog vredig bijlag. Ik kwam net van de dokter, maar ik moest dezelfde dag terug naar de 'open raadpleging'. Toen ik met mijn stiefvader het AMVC buitenkwam om een soepje te gaan eten in de Kat, was het onheil al geschied. Voor ons, aan het standbeeld van Paul van Ostaijen, lag Songul, de Turkse vrouw op de grond. Ondanks alle pijn, probeerde ze haar hoofddoek terug op haar kruin te zetten. Vanaf dat moment ging het als een lopend vuurtje door de stad. de verslagenheid was groot in Antwerpen. Ik dacht aan de woorden van mijn lief: in één seconde kan je leven compleet veranderen. Als ik daar vroeger was geweest, had ik de woede van de moordenaar kunnen ...

dat sprookje van mij kan u lezen op de site wwww.writehistory.be magisch realistisch sprookjesverhaal met de volle maan als beste bijrol Laat ik van de gelegenheid gebruik maken om de nieuwe stadsdichter Bart Moeyaert geluk te wensen met zijn stadsdichterschap Bart, ik heb je gevolgd van nabij jouw 'Duet met valse noten" je debuut heb ik wel drie keer gelezen Ik was toen dan ook een blozende verliefde verlegen tiener De voorstelling van Broere vond ik ook heel aangenaam Later meer, I have to go, heading off to my dear sister and my sweet mother

Zou ik zijn. Ik woon hier echt tussen allerlei BV's. Ik denk dat ik nog meer opval omdat ik geen BV ben. Neen serieus, ik had al serieus kunnen scoren met een aantal topics maar ik weiger flagrant me te bezondigen aan zo'n bullshit Ik onthul wat ik weet: ik weet al heel lang met wie Mitta van der Maat is, ik heb een paar meisjes de revue zien passeren bij Tommy, een jonge mooie bekende actrice die hier in het straat woont heeft sinds een paar maanden een vriendje, ik heb gewoon geen zin om dat te verraden. Ik voel me eigenlijk wel goed, zo de observatrice zijn van een aantal BV's (echte BV's hé, die IETS verwezenlijkt hebben) en de geheimen van hun leven geheim te houden Ik heb wel een boodschap aan Jan Verheyen en zijn vrouw Lien, die ik een maand voor de bevalling van Lien tegen het lijf liep in de lift van UGC: Jan, je hebt gelijk, ik moet me niet beperken tot het interviewen van dichters, dat is idd een beperkte niche. Als jij een job voor me hebt, heb ik daarentege...

U zou mijn collegaschrijvers en collega-actrices en mijzelf uiteraard een enorm plezier doen om de organisatie Creatief Schrijven te steunen en naar onze monologen te komen hier het persbericht Persbericht 12 januari 2006 Het verhaal van vier alledaagse vrouwen Van een monoloog op papier tot een voorstelling op de planken, het is vaak een lang en ingewikkeld proces. Vier schrijvers en vier actrices gingen samen de uitdaging aan. Creatief Schrijven bood hen twee weekends in inspirerende afzondering en schrijf- en dramadocent Daan Pleumeekers als begeleider. Een regisseur verstrekte professioneel advies tijdens de laatste repetities. Het resultaat van dit experiment is de voorstelling '4 keer 2', te bekijken op 20 januari in de Arenbergschouwburg te Antwerpen. Creatief Schrijven is een steunpunt voor niet-professionele schrijvers in Vlaanderen. Jaarlijks geeft zij monologenschrijvers de kans om hun tekst op een podium te brengen. Dit in samenwerking met Opendoek, de organisati...

If Gordon Ramsay had some time, he should definitely read this book! Peter Elbling is een veelzijdig man: hij is acteur, regisseur en heeft zich na het schrijven van zijn eerste roman De voorproever op zijn favoriete bezigheid, het zingen geworpen. En dat allemaal voor iemand van drieëntwintig jaar. De Brit die nu in Los Angeles zijn vaste stek heeft, is een echte Italofiel. In het voorwoord van zijn boek onthult hij dat hij, op bezoek in Toscane bij een vriend, aan een manuscript uit de 16de eeuw is gekomen. Met dat manuscript gaat hij naar enkele boekexperts waaronder iemand van het Getty Museum. Verschillende musea (waaronder het Getty Museum) wilden het originele script maar al te graag aanschaffen. Elbling zelf zag er ook wel brood in, besloot het voor zichzelf te houden en heeft een zo nauwkeurig mogelijke vertaling gemaakt. Ongeveer twintig uitgeverijen dweilde hij af met zijn maaksel, zonder succes. Uiteindelijk neemt Permanent Press het onder zijn hoede en net zoals Ugo Difont...

De nieuwe Donna Tartt is eindelijk gearriveerd. Na tien jaar heeft onze aller Donna een tweede roman op haar naam staan. De fans van het eerste boek The secret history hebben lang moeten wachten, wat op zich al een publiciteitsstunt is. Gefluisterd wordt dat zij last had van het tweede romansyndroom. Waarschijnlijk zal Brett Easton Ellis, die zij ontmoette via een blind date, een aantal keer het manuscript gelezen hebben vooraleer het onder de pers vandaan kon rollen. Met Brett Easton Ellis volgde zij samen colleges Grieks in de het Bennington College bij een charismatische docent die figureert in De verborgen geschiedenis. Feit is dat de wereldpremière van The little friend plaats vond in Nederland. Donna Tartt werd gelanceerd als een popster: Madonna Tartt. Posters, levensgroot (ze is maar 1.50 m!) hingen in abri’s, verspreid over gans Amsterdam. Strak in het zwart, opvallende ogen, een pagekapsel. Ze lijkt haast op een moderne geisha, zonder de witte make-up dan, gekleed in een kim...

Er was eens een mooie jongeman die in het hartje van de stad woonde. Zijn naam was Lucius. Je kon moeilijk een leeftijd op hem plakken. Was hij twintig of dertig, wie zou het zeggen? Het leek alsof de jaren nauwelijks vat op hem hadden. Omdat hij zo mooi was, hoefde hij weinig moeite doen om vrouwen te verleiden Daarenboven was hij ook nog artistiek aangelegd en artistiekelingen hadden nu eenmaal meer succes bij het andere geslacht dan gewone mensen. Hij had paseen dichtbundel uitgebracht. Jaren had hij daar aan gewerkt, dus hij hoopte op de grote doorbraak. Zelf was hij vrij tevreden over het resultaat. Zijn inspiratie had hij gezocht in zijn ervaringen op liefdesgebied. Zeven relaties had hij achter de rug. Allemaal waren die rampzalig afgelopen. Dit lag niet zozeer aan de vrouwen die hij liefhad maar aan zijn eigen perfectionistische geest. Hij was niet alleen mooi maar ook uitermate intelligent; zo intelligent dat de meeste vrouwen die zich aan zijn zijde schaarden, zich na een t...

Niet gepubliceerd. De Pol vond het anders wel ok! Die hard fans van Paul Mennes hebben reden tot juichen: zijn vijfde boek Kamermuziek is er en valt samen met elf jaar schrijverschap. Zelf had hij er nooit aan gedacht om schrijver te worden: een verjaardagscadeau aan een vriend levert hem een niet onbelangrijke rol op in het literaire circuit. In plaats van een klassieke verjaardagstaart met kaarsjes cadeau te doen, schreef Mennes een verhaal. Een vriend dringt erop aan om een deel van het verhaal in te sturen. In een mum van tijd heeft Mennes een contract op zak bij de uitgeverij Van Nijgh & Ditmar. Tox ontvangt de debuutprijs in 1994. Zijn eerste boeken Tox, Soap en Web worden vaak in één adem genoemd (en verschijnen daarom ook samen in de bundel Toast) omdat ze perfect de tijdsgeest van de nineties uitademen: het gebrek aan communicatie, het niet kunnen maken van keuzes door het overaanbod, kortom: eenzaamheid in een zappende wereld. Terwijl ik deze informatie in mijn hoofd over...

Om even alle misverstanden uit de weg te ruimen, degenen die een foto hebben gezien van mij in de krant tijdens een cursus 'hoe verleid je de ware' dat was dus voor een interview voor Steps magazine, helaas nog niet gepubliceerd. hier dus het interview Flirten is het middel, de ware is het doel! Hoe verleid je de ware? Het antwoord vind je in het nieuwste boek van Tijn Van Ewijk en Robert Rosier. ‘Mysteryflirt’ het vervolg op ‘Masterflirt, (een handleiding om vrouwen te versieren), onthult hoe een vrouw een man moet aanpakken. Het duo is op 15 en 16 oktober in Antwerpen met een workshop voor beide geslachten. Voor Steps een reden om uit te zoeken hoe onze single lezers zich kunnen verfijnen in “l’ar t de séduire” Steps: Wat zijn de verschillen tussen de beide boeken? Tijn: Het spel tussen mannen en vrouwen kent twee totaal verschillende strategieën. In het Frans zeggen ze “l’homme propose, la femme dispose” oftewel in goed Nederlands de man biedt zich aan, de vrouw beslist. Wi...