Laura Palmer in her eigth life

Ik moet mijn huiswerk voor de schrijversacademie afmaken. Daarna ga ik op café en dan zie ik hopelijk mijn lief. Ziet u, mijn lief is geen gemakkelijk iemand maar ik hou wel van hem. Waarschijnlijk omdat ik ook geen simpel mens ben. Mij wil je niet kwaad zien, toch niet echt kwaad want als ge wilt, breek ik dan gans uw kot af. Misschien is dat nog een goede job voor me: afbraakwerken Vertommen. Sanitair Vertommen, dat bestaat bijvoorbeeld al. Er zijn zoveel Vertommens. Ik vind het een vreselijke naam, het geeft altijd aanleiding tot flauwe korte gedichtjes: vertomme, verdomme of: verdomme, vertomme. Ge ziet veel origineels is er niet aan. maar goed, de volle maan is hard aan het schijnen en ik voel de kracht ervan. Mijn manische buien worden er sterker van, ik beheers beter het toetsenbord en de snelheid van de aanslagen is bijna het dubbele. Overdrijven gebeurt in nog sterkere mate dan voorheen ik voel een vreemde drang naar het absurde gebeuren Want geloof me, als u ervoor openstaat,...

vrijdag 23/o8 2001: alleen het Guggenheim gezien. Aangekomen in de namiddag op JFK, met een uur vertraging. Van daar uit de bus genomen naar Port Authority (een retourticket want helaas zijn we binnen tien dagen terug. Een retourticket is iets goedkoper) Port Authority is een station waar een immens groot winkelcentrum is, met verschillende verdiepingen. Port Authority geeft uit op Fifth Avenue. Tom en ik komen buiten. De grote billboards overweldigen ons. New York, dat zullen we al snel merken, ontlokt vele 'ooh's en aah's en een stijve nek. We nemen de metro naar 20th West Street, om onze koffers te droppen in een shabby hostel. Onze kamer is klein, er kan enkel een dubbel bed staan. Degene die boven slaapt, krijgt nog eens het licht van de vreselijke tl-lamp in zijn ogen. Tom offert zich op, he can be such a gentleman. 's morgens is hij een beetje boos. Hij is nog aan het slapen en ik ben al druk aan het rommelen in onze koffers. Ik heb me lang ingehouden maar de zon...

Onder het rode licht van de neonreclame aanraking van rode lingerie wild onbeheerst sluit je ogen beheers je lippen kom in de wereld van de illusie namaakliefde te koop alles is fake dit soort fake is duur

Ik viel bijna in slaap ineens was jij daar met fonkelende bruine ogen om mij wakker te maken en mij te ontvoeren naar een feestje het leek alsof we elkaar al heel lang kenden en ik voelde me veilig alsof we op reis waren en naar een feestje gingen om de toerist uit te hangen misschien pikte ik jouw gevoel op jij ging mee met mij ik was beter met jou meegegaan misverstanden die er niet hoeven te zijn want ik ben vrij vrij om jou tegen te komen en heerlijk in slaap te vallen, passie onder controle veel te bijzonder ben jij veel te biezonder te intrigerend en zo anders dan de meesten, passie naar beneden en slapen slapen en wakker worden, volkomen verbijsterd, maandag ochtendhumeur een dag te vroeg, wat is er fout gegaan, zeg me dat het niets is en kus mij voor je weggaat... moet ik dan eeuwig slapen?

daar zat ik dan op de groene bank het is half zeven 23 maart mijn vingers voelen verkleumd aan jij komt niet naar buiten je weet niet dat ik fysisch enkele meters onder jou zit op de groene bank waar vorig jaar de zon scheen en ik bloesems uit jouw engelen krullenhaar viste Het was een valse lente 4 dagen geleden liet jij mij jouw lippen lezen: het leek of je fluisterde, je hebt mij gered, ik breng nu de lente in jouw hart De volgende dag scheen de zon maar niet voor mij jij wist niet eens dat wij samen de lente waren ik was alleen met mijn romantiek jij kuste me wakker maar zelf viel je daarna in een onwetende slaap

Mijn grote liefde wat waren wij verliefd in Barcelona En hoe belachelijke ruzies om de smaken van ijsjes Hoe we het weer goedmaakten na dramatische ruzies beetje brommen deed jij ooh...ik was zoo gelukkig Niemand kan evenaren hoe gelukkig wij toen waren alles wat er na komt is waardeloos want niemand hield van mij zoals jij dat hoorde ik nu na maanden in het timbre van je stem hoe lief jij mij had maar nu als een vage echo

Rook nog een Gitane voor je sterft je hebt het haar niet gezegd 'je suis venu te dire que je m'en vais' ze is geschrokken weet je je hebt het niet verteld je vele vrouwen je zei wel 'je t'aime moi non plus' geen'Lemon Incest' meer met Charlotte Rook nog maar een Gitane je laatste beroemd ben je al Gainsbourg is dood hij gaf me herinneringen als eerbewijs koop ik een pakje Gitane een Harley is me iets te prijzig Het is jammer, ik was van plan om het gedicht rond te delen op Soirée Gainsbourg en dat is er niet van gekomen omdat ik dood was in cyberland. Geld maakt dan misschien niet gelukkig maar het is wel handig als je on line wil blijven...donaties altijd welkom op 320-0054475-31. Ik beloof dat het nuttig besteed wordt!

Je moet weten dat op het moment dat ik het gedicht schreef, helemaal niet wist dat mijn tante, van wie ik dacht dat die zoveel van me hield, me eigenlijk gebruikte als dochter, omdat zij geen kinderen kon krijgen. Op zich is dat niet zo erg, tenzij je dan ook nog weet dat er een vete was tussen mijn ouders en mijn tante en nonkel. Ik als kind, stond middenin die vete, mij van niets bewust. Maar ik werd wel gebruikt om mij moeder te kwetsen! Mijn tante lokte mij met lieve woordjes en lekkere gerechten, hetgeen mijn mama mij niet kon geven op dat moment! Mijn moeke was zelf opgegroeid in een emotioneel arm gezin. Op een gegeven moment is mijn tante me beginnen 'verstoten'. Ze vond dat ik niet genoeg voor haar deed. Ze vond dat ik een studierichting volgde (Latijn) die niet voor 'mijn stand' was. Ik was 16, ik voelde een lichte wrevel en opstandigheid. Mijn katholieke tante die denkt in termen van klassen? Help. Van toen af is het bergaf gegaan. Een jaar voor haar dood gin...

Een feniks, de naam alleen al, doet vermoeden dat het om een vreemdsoortig wezen gaat. Wel die feniks, dat ben ik. Ik ben in as opgegaan en ik herrijs uit mijn eigen as. Ik weet niet of ik sterker ben dan ooit, misschien wel in wezen maar niet in mijn bankrekening. Ik beloof mezelf plechtig om elke morgen te bloggen zodat mijn talloze fans niet op hun honger moeten zitten. Ik wil opnieuw beginnen met een gedicht, geschreven door mijn dierbare grootnonkel, opgedragen aan mij. Het gaat over zijn vrouw en hoe hij die mist. Op 8 juli 2002, wanneer hij dit schreef, was hij honderd jaar en een paar maanden oud: Mijn vrouw en ik Je bent gezeten op mijn knie wijl ik bedeesd je oog bezie mijn handen blijven stil en roerloos omdat ik het stil genot verkoos Ik kan je niet vergeten mijn hart ligt aan jouw keten die ik toch nooit kan breken als jij niet bent geweken

Het leven is moeilijk voor een beginnende schrijfster. Nu zit ik met zoveel inspiratie maar mijn pc is gecrashed, waarschijnlijk door een vervelende gamende stalker, die eerst pretendeerde een vriend te zijn maar dan onverwacht vijand werd, simpelweg omdat hij me niet kon krijgen. Hoe zou hij me kunnen krijgen,ik die al reeds getormenteerd ben door het verlies van mijn Grote Liefde. Hij is trouwens veel te jong, wat kan ik doen met iemand van 20 jaar die net komt kijken? Het ergste is dat die jongen dat niet begrijpt en dat ik die misschien zwaar gekwetst achterlaat maar ik heb geen tijd te verspillen aan dingen die mij achteraf misschien pijn doen. Ik moet actief bloggen, in maart komt er namelijk een algemene site waarin alles blogs vermeld worden. En dan heb ik het nog niet over Podcasting, de nieuwe trend in blogland, de combinatie tussen I-pod en blospot.Iedereen zijn eigen radiostation, blokletterde de kop in de DS van vorige week. Dat zal dan toch weer voor de meer gefortuneerde...

virussen zijn de dood van elke actieve blogspot. Asjeblief, maak mijn dode blogspot terug levend heb kompassie met mijn pc-problemen Neem mij op in de site van blogspots Ik heb het niet over tsunami's maar over bijvoorbeeld de veelkleurigheid van Ramsey Nasr en de mooiheid aan zijn taalgebruik Ramsey, ik vind uw gedicht vooral lang en mooi maar zoals jij zei in je interview in zone nul 3: dat je nog maar twee strofen had geschreven heb ik wortel en stengel gelezen en bewaar ik bloem als dessert.

J'ai fait trop parce que je pouvais pas faire qqchose d'autre Après cela j'ai fait rien la seule solution était l'isolation mais pas au Elba maintenant je dis à nouveau au revoir s'il veut me voir il viendra on verra

Soms overweldigt de wereld me. Een belangrijk deel van mijn wereld. Een verraad op Shakespeariaans niveau: ik zoek mijn heil in de literatuur. één van mijn vriendinnen van wie ik dacht dat we iets uniek hadden, heeft me onaangenaam verrast. Na drie jaar vriendschap, met een korte periode van wapenstilstand, dacht ik dat we op een punt waren gekomen dat alles terug goed ging gaan. Ik wou haar helpen. Zij heeft mij een mes in mijn rug gestoken. verraad op hoog emotioneel niveau. Mijn diepste emoties moet ze hebben afgetast om de subtiele woorden op het chatschermpje te spuien, puur om me in de val te lokken. Dat kon ze niet: ik was onschuldig. Ik was zeker geen wolf bij haar. Al was zij wel degene die schaapachtig kon kijken. Ik had er genoeg van. Ik ben gevlucht in de literatuur met mijn kat Figaro naast mij: het ideale recept om te bekomen van de Grote Boze buitenwereld. Een lieve vriendin deed me het boek Henry and June cadeau. De schrijfster ervan, Anaïs Nin is geen onbekende voor m...

Liefdeskinderen kunnen helen door hun zachte lippen in een passionele kus te verbinden met niet-liefdeskinderen bijvoorbeeld een kind-dat-de gezondheid-van- de- moeder- weer- in- evenwicht -bracht Wanneer zo'n kinderen even van de wereld zijn omdat ze zich schuldig voelen over iets dat niet is door hen kan alleen maar een kus- die- van -de wereld -makend- is het geheel neutraliseren en de vloer weer doen voelen als die even weggemaaid lijkt. Dan wordt zelfs het goorste wc een blauw paradijs.

Vandaag moet ik uitzonderlijk vroeg opstaan.Ik moet gaan solliciteren in Wommelgem voor een deeltijdse job als receptioniste. Mijn kop doet weeral zeer. Ik grijp gewoontegetrouw naar een zakdoek. Hoe komt het da tik hoofdpijn heb terwijl de ramen dicht zijn? Oh natuurlijk, de ramen kunnen niet goed dicht, er komt steeds een zuchtje cementstof langs de ramen binnengeblazen. Hoe kan ik ooit een goed humeur hebben als ik opsta? Mijn buurman, die ik gisteren ontmoette nadat ie terugkeerde van een verwoed ritje joggen, kan er ook niet meer tegen. Dat ze om 7 u BEGINNEN daar kan ik niet bij. Hij vertrekt binnen een maand naar Brazilië maar waar kan ik naar toe? Nergens, geen geld. Mijn kat zit gedwee naast de vensterbank, nog helemaal te suffen. Heeft als in een droom één vijfde van een blik Whiskas geleegd en weet waarschijnlijk niet meer dat ie weer in de badkamer heeft gepist. Waar er gisteren vooruitgan was, omdat ie in zijn bak is geweeest, is er nu weer achteruitgang. Gisteravond heef...

De werken rondom mij zijn nog lang niet voorbij. Als ik uit mijn raam kijk, zie ik een blauwe smurf verwoed kloppen op de muil van een bulldozer. Naast mijn raam staat nog steeds de bouwput, de reusachtige fallus. Links van mijn raam is men nog steeds cement aan het mengen met één of ander onsmakelijk goedje. Ik heb razende hoofdpijn. Ik ben chagrijnig. De bouwonderneming vooruitzicht neemt al mijn privacy af. Elke 5 min beweegt er iets in mijn appartement. Nu is het mijn pc, vijf minuten later zijn het de belletjes die rond mijn drapering hangen. Ik heb barstende hoofdpijn. Ik zal naar de dokter gaan, gauw. Ik zal hem zo goed mogelijk op de hoogte brengen van mijn situatie. Ben ik een stressgevoelig iemand? Bouwt stress zich op? Als ik peins over wat er hier allemaal veranderd is de laatste maanden zou het beter zijn dat mijn hoofd een blok cement wordt...Het begon in het kapsalon hier beneden. Mijn geliefde vriend Vladimir, afkomstig uit Kroatië, zit vast in Belgrado. Hij werkte...

Antwerpen is een bouwwerf, dat is geweten. De leien komen stilaan op hun plooien. De puntige daken van het Justitiepaleis zijn te bewonderen vanaf het museum. In felle zon schitteren ze even mooi als het dak van het Guggenheimmuseum van Bilbao. Van vorm lijkne ze op de dakpunten van het Opera House in Sydney (wat niet verwonderlijk is aangezien het om dezelfde architect gaat). Eén van de, uiteraard hebben we als wereldstad in spé (sorry maar daar lach ik mee) buitenlandse architecten nodig voor de opsmukking en/of de evolutie van ons patrimonium. Antwerpen wil zich profileren als een grootstad. Waar een paar jaar geleden nog werd geklaagd over de leegloop van het centrum, kan er nu gedebatteerd worden over een toestroom aan inwoners. De hamvraag hierbij is: waarom worden er zo weinig krotten opgeknapt? Het begon vier maanden geleden. Ik geloofde mijn ogen niet. Ik weigerde gehoor te geven aan het 'rakketakketak'. Ik kijk uit mijn raam naar rechts en ik zie dat de prachtige g...

Dat waren de woorden die mijn dierbare grootnonkel sprak toen hij al de gezegende leeftijd van 100 had bereikt. Het is Congolees voor: hij wil niet meer. Mijn grootoom heette Vital, Jean-Baptist Vital de Hertog. hij zei steeds: "aan de universiteit waar ik studeerde sprak men Frans en daar was het Jean-Baptist" Hij sprak het bijna uit op fluisterende toon, alsof het om een spannend geheim ging. Terwijl glimlachte hij nog enkele tanden bloot. Het gaf hem een kinderlijke vreugde, een beetje kwajongensachtig. Ik heb mijn grootoom nooit als een oude man gezien. Toen ik klein was, hoorde ik het verhaal dat hij 'in de Congo' had gezeten. Hij had zelfs slangen onder zijn bed gevonden. Ik voelde me als kind erg verwant met deze statige man die 2 keer per jaar vanuit Overijse kwam afgezakt naar die belachelijke bekrompen boerengemeente waar ik woonde. Altijd heb ik het gevoel gehad dat ik niet paste tussen 'dat volk' Hoe hooghartig klinkt het a...

Gisteren op Petrol heb ik een vrouwelijke deejay gezien die qua talent gerust naast Isabel en Clémentine mag gaan staan. Monika Elektronika, een vriendin van onze vertrouwde Josz, die vanavond schitterde in afwezigheid. Het was een rare avond. Mijn planning in het honderd gelopen. Mijn verslag is nog niet af. Daarom was ik zo pissed. Dan nog eens Glimwormpje die zich de hele tijd heeft zitten moeien met mijn huishouden. Het is een beetje een aanpassing, Laura en ik in het huishouden. Ze houden er andere gewoonten op na. Mensen van Buenos Aires gooien hun afval op 1 hoop: papier bij glas, groenten bij conserven, flessen en sigarettenpeuken; Recycling is duidelijk niet aan hen besteed. Gisterenmorgen kwam ze hier binnengevallen, nou ze heeft me wakker gebeld, zoals je kon lezen in het vorige verhaal. Ik had niet genoeg geslapen. Ze vraagt voortdurend dingen. Waarom lijkt iedereen te denken omdat ik werkloos ben, dat ik niets te doen heb? Waarom moet ik mezelf verdedigen terwijl het werk...

She just came back from London, my dear friend. two weeks ago she met in Mykonos the only straight guy on the Island; Gavin who lives in Chelsea and works in media. She is freaking out and starts to clean everything. That Gavin has a twin brother and they are definitely cleaning maniacs because my friend Lauraluna, she is running around in my household trying to clean. It is not dirty here, darling! It is just too small here... Now I will use the words of Laura when she came back from Mykonos: It was full of lesbians in Lesbos (hihi) so I took the boat from Lesbos to Mykonos. Can you imagine, the most beautiful gays in the world. Then I meet him, 34 years old, a twin? I always end up with freaks. I thought he was gaaaay. He brought me to a beach. there were a lot of guys from London. Everybody was naked. Imagine a blue lagoon. I started to feel very horny. We were talking, taking pictures. The problem was when he was 8 years old. He was abused....Even thaaat I don't expect anyth...