Laura Palmer in her eigth life

Ik ga niet teveel rond de pot draaien en er niet teveel tijd meer aan verspillen. Feit is dat ik zeer ongelukkig was toen ik thuis kwam. Dat kind heeft mijn haar gekleurd met een kleur die mijn natuurlijke kleur benadert. Niet de kleur die ik beoogde. Ik zie er niet uit als de diva die ik wilde zijn. Volgt dat mens dan niet de haarmode? Weet die dan niet dat er meer soorten blond dan ooit dit najaar op de markt zijn? Ik wou Gwen Stefani blond of Marilyn Monroe blond, niet de saaie kleur waar ik nu meer rond loop. Op mijn hoofd staan korte plukken, die ik amper kan verdoezelen.  Als ik mijn haar was, is het korter dan ik me ooit heb herinnerd. Je mag niet assertief zijn tegen zo'n wijven hé. Want wat gebeurt er dan? Dan krijg je de meest negatieve dingen over je hoofd.  In een tiental berichtjes werd duidelijk hoe ze over me dacht: ik ben een MARINAAL wijf (zo schreef ze het) Mijn appartement stinkt naar de kattenpis (compleet uit de lucht gegrepen) Ik stink naar kattenpis. E...

Om verder te gaan: Na de thee en de cake ging ze eraan beginnen. Vanuit de keuken steeg een shitgeur op. Ze verdween om terug te komen met een gele puddingachtig papje. Nog nooit heb ik zo'n een kleur gezien. Jammer dat er geen spiegel was. In een mum van tijd had ze me mijn haren ingestreken met de smurrie, een deel ervan toch.  "Highlights" noemen ze dat. De man die uit de keuken kwam, bleek niet haar man te zijn. Hij grijnsde vriendelijk en sprak gebrekkig de woorden 'goeiedag' uit. Eén of ander familielid nog maar net uit Marokko naar hier gekomen. Hij was een paar maanden aan het werk in een fabriek in Hoboken. Haar vriend was er niet.  Ze begon me uit te vragen over mijn werk. Ik vertelde haar iets te openhartig over mijn schulden. Ze had de oplossing voor me. Ik moest maar in een bar gaan werken. Dat had ze ook gedaan, drie klanten per avond. 500 euro per klant. iets mee drinken, in de sauna gaan en als het niet ging, moest ik maar een lijntje c nemen.  Je...

2010 Er was een lange stilte op deze blog.  Enerzijds omdat de zoektocht naar meer journalistiek werk mij beperkte, anderzijds omdat het schrijven mij moeilijk lag. Soms moet je dingen eerst verwerken in je hoofd, alvorens ze los te laten op een blog. Komt daarbij het feit dat ik selecteer welke onderwerpen ik al dan niet wil tonen voor een internetpubliek. Het schrijven lag me moeilijk omdat ik meer in het echte leven stond. Zoveel emoties overvielen mij en dingen plaatsen is niet altijd even evident. Mijn moeder is mijn grootste schat die ik al acht jaar in het geheim zie. Zie je, mijn vader heeft me weer eens verstoten. Op de begrafenis van mijn teergeliefde nonkel Louis (2000) had ik een speech voorbereid. Zie je, mijn nonkel Louis was eigenlijk mijn eerste favoriete vader. Hij besteedde aandacht aan mij, terwijl ik in de ogen van mijn vader alleen maar een lastig obstakel werd. Dat was niet altijd zo, mijn moeder vertelde me onlangs dat mijn vader alleen maar van kleine ki...

Afgelopen week in het stadhuis te Antwerpen, schreef ik twee bladzijden aan Hugo Claus, die heb ik niet overgenomen voor hier. Ik nam enkele dingen over die ik graag aan mijn lezers wil meedelen: Politicus Herman De Croo schrijft dat hij elke dag twee kleine schilderijen bekijkt van Hugo en bedankt hem voor de rillingen die Claus hem gaf Actrice Els Dottermans hoort het liedje "Hey mister Wonderfull" wanneer ze aan hem denkt Nederlandse schrijver Joost Zwagerman : "Hugo is en blijft een hele grote" Annie Arnould beschrijft hem als een man die de duistere ruimten verlicht Straatmuzikant Nic Van Bruggen schrijft: als ik een terrasje pleegde, wuifde je wel eens naar mij van "kijk, een vrije mens" Dank voor uw inzet voor de bevrijding, dankzij u kunnen we er deels van genieten. Kris Velter , vrijzinnig filosoof (en vriend van me): "Door u ben ik beginnen lezen, door u heb ik me afgezet, respect. Stadsgids Carine Haaren : schreef iets heel emotioneels omd...

Al moet ik bekennen dat ik nog niet veel van Hugo Claus heb gelezen, toch vond ik het raadzaam en respectvol om afscheid te nemen van één van onze belangrijkste Belgische schrijvers, die een onuitwisbare stempel drukte op de literatuur. Raadzaam omdat ik zelf een aankomend journaliste, schrijfster, columniste en dichteres ben. Dus trok ik met een kameraad rond 10.30 u naar de imposante Bourlaschouwburg waar al een paar busjes stonden van de VRT, de NOS en iets met Swedish Channel, al veronderstel ik dat dat niets met de Zweedse TV te maken had. Ik belandde per ongeluk tussen de vrienden van Claus. Een oude heer met lange grijze haren, die ik niet direct kon duiden, drukte me de hand en bracht hees "innige deelneming" uit. Is het daarom dat een fotograaf een foto van me nam, of was het mijn mysterieuze look met zonnebril en zwarte bontmuts die zijn aandacht trok? Jammer genoeg heb ik de foto nog nergens zien verschijnen. Ik had hem beter mijn e-mailadres gegeven. Al gauw bemer...

en vandaag aangepast: Girl on the rebound Ik heb me nog eens op een datingsite gezet. Niet om iemand te vinden, slechts om mijn gekwetste ego op te vijzelen van op een veilige afstand. Je kan moeilijk door het scherm kruipen. Je neemt een valse naam aan in dit geval Jane, van Jane Austen, één van mijn favoriete schrijfsters. Het duurt maanden vooraleer ik eventueel met iemand afspreek. De eerste stap is mailen, dan eventueel chatten maar daar hoeft niet noodzakelijk een ontmoeting uit voort te vloeien. Noem het een spel. Maar men heeft met mij ook een wreed spel gespeeld dus ik doe nu hetzelfde met andere mannen, op een zodanig onschuldige manier dat niemand het door heeft en dat ik het afbol voor ik echt iemand ga pijn doen. Noem het een ongezond wantrouwen ten opzichte van mannen, dus ik verkies de kat min of meer uit de boom te kijken. Maar toch op een dag komt het er van, een date in real life en dat ging als volgt: Mijn eerste slachtoffer is een architect uit Knokke. We hebben al ...

Hugo Claus is voor mij altijd een bijzonder man geweest. Niet dat ik veel van hem heb gelezen, om precies te zijn, slechts één boek, maar dan ook wel een bijzonder mooi: "Het jaar van de Kreeft" Deze roman handelde over zijn relatie met Kitty Courbois. Sylvia Kristel is een andere liefde van hem die blijkbaar ooit eens in een interview scandeerde op de vraag wat ze graag wou: "Ik wil een relatie met Hugo Claus" Wat ze ook kreeg, kort daarna. Onderschat dus nooit de macht van de media en een erotische actrice die hoogtij vierde met films als Emmanuele. Claus heb ik een paar keer ontmoet, hij is een kleine man. Maar kleine mannen zijn vaak machtig! Zijn kapsel en uitstraling deden me onwillekeurig denken aan Napoleon, ongetwijfeld één van zijn helden. De eerste keer, vijf jaar geleden op het Mechelseplein, wandelden we elkaar voorbij. Ik keek hem in de ogen en knikte bedeesd, dat was ook het enige dat ik durfde. Hij knikte vriendelijk terug. En dan was er een half ja...